9 Kasım 2018 Cuma

FOTOGRAF


(Geçici sayfadır) 

YDÜ  İLETİŞİM  FAKÜLTESİ
TEMEL FOTOĞRAFÇILIK
DERSİ NOTLARI
Öğretim Görevlisi: Gazi Yüksel

            İyi, güzel ya da doğru fotoğraf çekme çabası içinde olan fotoğraf dostlarına merhaba.
            Fotoğraf çekerek ve çektiklerini dostlarıyla paylaşarak kaliteli zaman geçiren fotoğraf severlerin çoğunun ortak bir sorunu vardır. Çektikleri fotoğraflarda bir şeylerin hep eksik ya da yanlış olduğu hissine sahiptirler. Bu hissin gerçek sebebi teknik açıdan yeterli bilgiye sahip olunmamasıdır. Bu bilgiye sahip olmak için verilen uğraşlar da çoğu zaman ayrıntıdan yoksun belirli bilgi kaynaklarından öteye gidememektedir. Benim sizlere katkım işte bu noktadan itibaren başlayacaktır.
            Umarım doğru bildiğiniz yanlışlara ya da yanlış bildiğiniz doğrulara dikkatinizi çekerek katkıda bulunabilirim.  
            Başlıyoruz;

            Fotoğraf çekerken esas niyetimiz seçtiğimiz ana temanın fotoğrafta ön plana çıkması, yani dikkat çekici olmasını sağlamaktır. Bunu gerçekleştirmenin birden çok yolu ve çeşidi vardır.  Ana temanın ön plana çıkması için uygulanan tekniklerin tümünde yapılan iş ana temaya değişik açılardan ve uzaklıklardan bakarak “Uygun Bakış Noktası”nın bulunmasıdır.     Peki, bakış noktasının uygun olup olmadığını nasıl belirleyeceğiz.
Bundan emin olabilmek için aşağıdaki 6 unsurun göz önünde bulundurulması gerekiyor.
1)      Fotoğrafın çekilme amacı
2)      Işık koşulları
3)      Konuya olan uzaklık
4)      Bakış yüksekliği
5)      Konunun yataydaki yeri
6)      Ana temanın konumu
            Görüldüğü gibi çekilecek fotoğrafın hangi amaca hizmet edeceği büyük önem taşımaktadır. Çektiğiniz fotoğraf nerede kullanılacak ?  Bu sorunun yanıtı çok önemlidir. Eğer yanıt belirgin ise diğer unsurlar da ona göre değerlendirilecektir.
            Örneğin bir çiçek fotoğrafı çekilecek. Çiçek, reklam amacıyla çekilecekse belki de güzel bir kızın kulağına takılarak çekilmesi daha uygun olacaktır. Veya farmakolojik açıdan bir belge olarak değerlendirilecekse taç yaprakları üzerindeki ayrıntıları gösterecek kadar çok yakın mesafeden fotoğraflanması gerekecektir.  Söz konusu çiçek, güzel bir doğa manzarasının öne çıkan temsilcisi olacaksa çevresi ile birlikte ya da çevreden soyutlanarak da fotoğraflanabilir.
            Bu olasılıkları çoğaltabiliriz. Fakat sözü uzatmaya gerek yok. Ne demek istediğim her halde anlaşılmıştır. Konuya yaklaşımınızı ve uygun bakış noktasının belirlenmesini en fazla etkileyen unsur fotoğrafın çekilme amacıdır.
            Bu amaca göre fotoğrafçı olarak konuya olan uzaklığınızı, konuya bakış yüksekliğinizi gözden geçiriniz.
            Konunun yataydaki konumu hangi tür (Yatay - dikey) çerçevelemeye uygun düşmektedir ? Çekim anındaki ışık koşulları amaca hizmet ediyor mu ? Etmiyorsa ne yapılmalı ?
            Yanı sıra ana temanın bulunduğu nokta çeşitli açılardan görüntülenmeye uygun mu ? Etrafında onun rahatlıkla görüntülenmesini engelleyen nesne veya nesneler var mı ? Bunlar kaldırılabilir mi, kaldırılamaz mı ?
            Bu soruların fotoğrafçı tarafından yanıtlanarak değerlendirilmesi elde edilecek fotoğrafın başarısını etkileyecektir.
            Yapılan fotoğrafın başarısı, bu soruların karşılığının kaydedilen görüntü içerisindeki oranıyla belirlenecektir.



“FOTOĞRAF” NE DEMEKTİR ?
Fotoğraf kelimesi, Yunanca photo “ışık” ve Latince graph “ iz” bırakmak sözcükleri birleştirilerek oluşturulmuş “ışık yardımı ile iz bırakmak” anlamında bileşik bir isimdir. Fotoğraf cisimlerden yansıyan elektromanyetik radyasyonun toplanıp odaklanmasıyla oluşturulur.
FOTOĞRAF NASIL YAPILIR ?
Ağız alışkanlığı sonucu çoğu zaman “resim” diyerek anlatmaya çalıştığımız FOTOĞRAF, resim sanatındaki biriktirici (Aditif) yöntemin tersine AYIKLAYICI (Substraktif) yöntemle yapılır. Bu yöntemin özü; Bakış noktasının değiştirilmesidir.
Resim yapmak için bazı araç-gereçlere ihtiyaç olduğu gibi, fotoğraf  yapmak için de benzer araçlara gereksinim vardır. Her iki işi yaparken kullanılan araçları işlevleri bakımından aşağıdaki şekilde eşleştiremek mümkündür:
Resim Araçları                                             Fotoğraf Araçları

Fırça                                                               Makine

Tuval                                                              Film
                                  
Boya                                                              Işık



ALGILAMA NASIL GERÇEKLEŞİR ?
İnsan tarafından renklerin algılanması, ışığa, ışığın cisimler tarafından yansıtılışına ve nesnenin göz yardımıyla beyne iletilmesi sayesinde gerçekleşir.
Göz tarafından algılanan ışık, retinada sinirsel sinyallere dönüştürülüp, buradan optik sinir olan Nervus opticus aracılığıyla beyine iletilir. Göz, üç temel birleştirici renk olan; kırmızı, yeşil ve maviye tepki verir ve beyin, diğer renkleri bu üç rengin farklı kombinasyonları olarak algılar. Renklerin algılanışı dış koşullara bağlı olarak değişir. Aynı renk güneş ışığında ve mum ışığında farklı algılanacaktır. Fakat, insanın görme duyusu ışığın kaynağına uyum sağlayarak, bizim her iki koşuldakinin de aynı renk olduğunu algılamamızı sağlar.
Tat alma, duyma, dokunma ve diğer duyularımızda da olduğu gibi, renklerin algılanışı da kişiden kişiye değişir. Renklerin bir bölümü kişisel, bir bölümü de genellenebilir duygular uyandırır. Sıcak renklerin uyarıcı, soğuk renklerin ise gevşetici ve dinlendirici olması, genellenebilen duygulara örnektir. Bir rengi sıcak, soğuk, ağır, hafif, yumuşak, kuvvetli, heyecan verici, rahatlatıcı, parlak veya sakin olarak algılayabiliriz. Ancak bu tanımlama, kişinin, kültür, dil, cinsiyet, yaş, ortam veya deneyimlerinden kaynaklanır.

RENKLER:
Rengi oluşturan iki önemli unsur vardır;
1)      Işık
2)      Pigment (Boya maddesi)

1667 yılında Sir Isaac Newton, ışık ışınlarını bir prizmadan geçirerek rengin, ışığın bünyesi içinde yer aldığını kanıtlamıştır. Ama bir rengi somut olarak gösterebilmek için pigmentlere gereksinim vardır. Bütün boya ve mürekkepler; bitkilerden, hayvanlardan ve madenlerden elde edilen yoğunlaştırılmış pigmentlerden üretilir.
Rengin üç boyutu bulunmaktadır:
1)      Uzunluk (Rengin türü)
2)      Genişlik (Rengin tonu)
3)      Derinlik (Rengin yoğunluğu)

Rengin türü, renkleri betimlemede kullandığımız rerimlerdir; Kırmızı, mavi vb.
Rengin tonu, bir rengin açıklık ya da koyuluğudur. Bir renge beyaz boya kattıkça tonu açılır, siyah ekledikçe koyulaşır.
Renk yoğunluğu ise, rengin parlaklığı ile ilgilidir. Yoğunluğu fazla olan renkler, parlak renklerdir. Eşit boyutlardaki iki nesneden birini parlak bir renkle, diğerini ise koyu bir renkle boyadığımızda; parlak renkle boyanmış olanı diğerinden DAHA BÜYÜKMÜŞ gibi algılarız.
Rengi oluşturan bu üç boyut içinde en önemlisi, rengin ton değeridir. Bir görsel imgeyi en iyi tanımlayan unsur, içerdiği tonlardır. Renk türü ya da yoğunluğu, bu anlamda daha küçük rollere sahiptir.
Üç ANA RENK pigmenti vardır; KIRMIZI, SARI ve MAVİ. Ana renkleri kendi aralarında ikili gruplar halinde ve eşit oranda karıştırdığımız zaman ara renkleri elde ederiz. ARA RENKLER; MOR (Kırmızı+Mavi),  YEŞİL (Mavi+Sarı) ve TURUNCU’dur (Kırmızı+sarı). Ana ve Ara Renkler bir arada standart renk dizilerini oluştururlar. Standart renkler birbirleriyle tekrar karıştırıldığında ise, kahverenginin de içinde bulunduğu birçok değişik renk türü ortaya çıkar.
RENK DİSKİ: Altı standart renkle (SARI, YEŞİL, MAVİ, MOR, KIRMIZI, TURUNCU), bu altı rengin arasında yer alan diğer altı renkten meydana gelir.
Disk üzerinde YAN YANA GELEN RENKLER birbirleriyle ARMONİ oluşturan renklerdir.
Kırmızı ile yeşil, sarı ile mor ve turuncu ile mavi gibi KARŞILIKLI duran renkler ise birbirlerini tamamlayan renklerdir. Tamamlayıcı renkler aynı zamanda birbirlerine kontrast oluşturur.

IŞIK
Işık, doğrusal dalgalar halinde yayılan elektromanyetik dalgalara verilen addır. 380-780 nm. dalga boyları arası dalgaboyu gözle görülebilir.
Işığın, ve tüm diğer elektromanyetik dalgaların temel olarak üç özelliği vardır:
Frekans: Dalgaboyu ile ters orantılıdır, insan gözü bu özelliği renk olarak algılar.
Şiddet: Genlik olarak da geçer, insan gözü tarafından parlaklık olarak algılanır.
Polarite: Titreşim açısıdır, normal şartlarda insan gözü tarafından algılanmaz.

IŞIK NESNELERİ NASIL ETKİLER ?
Işık üzerine vurduğu nesneleri görülebilir kıldığı gibi, fotoğraf oluşumuna da olanak sağlar.
Işık ayrıca, nesneleri etkileyerek değişime uğramalarına da neden olur.
Renkli bir kumaş uzun zaman gün ışığı altında kalırsa RENGİ değişir, solar.
Uzun süre ışıkla karşı karşıya kalan gazete, dergi ve kitap gibi matbu nesnelerin üstte kalan kısımları SOLAR, sararır. Alttakiler ise renklerini korur.
Uzun süre duvarda asılı duran çerçeve ve benzeri şeyler yerinden kaldırıldığında altta kalan kısmın renginin etrafına göre daha açık olduğu görülür.
Işığın nesneler üzerindeki etkisine insan cildi üzerinde tanık olunur.
Kol saatinin ya da yüzüğün altında kalan cildin renginin açık kaldığı, diğer kısımların ise esmerleştiği sık sık tanık olunan değişimlerdir.
Bu gibi değişiklikler UZUN ZAMANDA meydana gelir.
Ancak, ışık bazı şeyleri çok çabuk değiştirir.
Üzerindeki duyarlı kimyasal maddelerden ötürü fotoğraf filmi ışığın çok çabuk etkilediği nesnelerdendir.
Ani bir ışık dalgası film üzerindeki kimyasal maddeleri etkiler ve böylelikle fotoğraf dediğimiz ışıkla yazılan görüntüler oluşur.


FOTOĞRAF MAKİNESİ

Fotoğraf yapabilmek için kullanmak zorunda olduğumuz fotoğraf makinesi iki ana parçadan oluşur.
1- GÖVDE
2- OBJEKTİF  
Fotoğraf makinesi gövdesi, en ilkelinden en gelişmişine kadar “temel olarak” KARANLIK bir KUTU’dur. Bu kutunun bir tarafında iğne ucu büyüklüğünde bir delik vardır. Konudan gelen ışık ışınları bu delikten geçerek karşı tarafa düşer ve o konunun ters bir görüntüsünü oluşturur. Latincede CAMERA OBSCURA denilen PINHOLE yani İĞNE DELİĞİ fotoğraf makineleri, tüm fotoğraf makinelerinin çalışma prensibini oluşturur.
17’nci yüzyıl ressamları doğru perspektifte resimler yapabilmek için bu fikirden yararlandılar. İlerleyen zamanlarda taşınabilir hale getirilen bu kutulardaki deliğe bir mercek takılarak görüntü ayna aracılığı ile yukarıya yerleştirilen buzlu cama yansıtıldı. Böylelikle araç daha pratik hale getirildi. Bu temel bilgi 19’ncu yüzyılda fotoğraf makinesinin icadını sağladı. 

GÖVDE
İcadınan günümüze kadar çok çeşitli fotoğraf makineleri üretildi. Çeşitleri bir yana, bugün yaygın olarak kullanılan makineleri  “Filmli” ve “Dijital” olmak üzere 2 ana gruba ayırmak mümkündür.  Film de kullansa, dijital de olsa tümünün gövde kısmına yerleştirilmiş birden çok mekanizma vardır. Bu mekanizmalardan en önemlisi Obtüratör’dür. Obtüratör, görüntünün oluşturulması sırasında film ya da dijital algılayıcı üzerine düşecek ışığın süresini belirleyen mekanizmadır.   
OBJEKTİF
Objektif, fotoğrafı çekilecek konunun bütün noktalarından yansıyarak gelen ışık taneciklerini toplayarak duyarlı yüzey üzerine keskin (net) biçimde aktarılmasını sağlar.  Yanı sıra, objektif üzerine yerleştirilmiş önemli bir mekanizma vardır. Diyafram adı verilen bu mekanizma, duyarlı yüzey üzerine düşecek ışığın miktarını belirler.
POZLAMA, DİYAFRAM , OBTÜRATÖR ve ISO
Kullandığınız duyarlı yüzey üzerinde görüntüyü elde edebilmek için ışığın HANGİ miktar ve HANGİ süre boyunca geçeceğinin kontrol edilmesine POZLAMA denir.
Fotoğraf, görüntünün mercekler yardımıyla film veya CCD/CMOS adı verilen sensörlerin üzerine düşmesiyle elde edilir. Bu süreçte fotoğrafçının üç temel parametreyi belirlemesi gerekir. Bunlar DİYAFRAM, OBTÜRATÖR ve ISO değerleridir. Diyafram, filme (veya CCD’ye) düşecek ışığın ne kadar geniş bir aralıktan gireceğini belirler. Obtüratör ise, bu aralıktan giren ışığın, ne kadar süreyle film (ya da CCD) üzerine yansıyacağını belirler. ISO ise, filmin veya CCD’nin, bu ışığa ne kadar duyarlı olacağını belirler.
Bu üç parametre de, temelde ışığın miktarını artırma veya azaltma anlamına gelir. Diyafram ne kadar açılırsa, film üzerine o kadar fazla ışık düşecektir. Benzer şekilde, obtüratör ne kadar süreyle açık kalırsa, bu ışık o kadar fazlalaşacaktır. Yanı sıra ISO ne kadar duyarlıysa, filmin (CCD’nin) ışığa verdiği tepki de o kadar fazla olacaktır. Bunların herbirinin duyarlı yüzey üzerindeki etkisi farklı sonuçlar elde etmemizi sağlar. İşte bu da, fotoğrafın sanatsal kullanımı konusunda temel bilgilerimizi oluşturmaya yarar.
DİYAFRAM
Diyafram, insan göz bebeğinin mekanik bir uyarlamasıdır. Göz bebeği (İris) bol ışıkta gereğinden çok ışık almamak için küçülür, az ışıkta ise yetecek kadar ışık alabilmek için açılır. Makinenin diyafram mekanizması da görüntü getiren ışıkların azlığına veya çokluğuna göre ayarlanır.
Diyafram mekanizması objektifin içinde yer alır. Işık miktarına göre ayarlanacak diyafram için diyafram açıklığı değerleri kullanılır ve “f ” ile gösterilir.  “ f ” in tanımı aşağıdaki gibidir;
f = Odak Uzunluğu / Diyafram Çapı (D)  = Diyafram Açıklığı 
Her objektifin kendine göre bir diyafram açıklığı aralığı vardır. Bu diyafram açıklığı değerleri standartlara göre belirlenmiş olup aşağıdaki gibidir:
f 1.1,  f 1.2,  f 1.4,  f 1.8,  f 2 , f 2.8,  f 4,  f 5.6,  f 8,  f 11,  f 16,  f 22,  f 32, f 64
Diyafram açıklıkları değerlerinde; her değer kendinden sonrakinin iki katı, kendinden öncekinin yarısı kadar ışık geçirir. Genel olarak bu şekilde olan diyafram açıklıkları, teknolojinin gelişmesi sayesinde (dijital fotoğraf makinelerinde) ara değerlerin de kullanılmasına imkan vermektedir.


 










OBTÜRATÖR
Konudan yansıyan ışınların, duyarlı yüzey üzerine etki edebilecek bir sürede fotoğraf makinesine girmesini sağlayan mekanizmaya obtüratör denir.
Duyarlı yüzeyin ışığın etkisine bırakıldığı süre saniyenin kesirleri ile ifade edilir. Bu süreler standart bir dizide toplanmıştır. 
Bu dizi 1-2-4-8-15-30-60-125-250-500-1000-2000-4000-8000 rakamlarından oluşur.
En küçük rakam en uzun süreyi, en büyük rakam ise en kısa süreyi anlatır. Yani bu süre içinde perdenin açık kalarak ışığın duyarlı yüzeyi etkileyeceğini ifade eder.
Özellikle hareketli konuların fotoğraflanmasında bu özellik çok önemlidir. Bu sırada obtüratörden geçen ışığın süresi saniyenin kesirleri olarak ayarlanmazsa, konu obtüratörün açık kaldığı sürece hareket edeceğinden, hareket duyarlı yüzey üzerine FLU (bulanık) olarak saptanacaktır.
POZLAMA
Pozlama, sabit duyarlı yüzey (ISO) hızında, diyafram ve obtüratör adı verilen iki değişkenin karşılıklı ilişkisi olarak adlandırılabilir. Bu ilişkiyi formüle edecek olursak;
T= ZAMAN              (Time)
I= IŞIK ŞİDDETİ     (Illimunate)
E= POZLAMA         (Exposure)
olmak üzere T x I = E  kuralını sağlar.  Bu kurala KARŞILIKLILIK kuralı denir.
Bu kurala göre; Zaman (T) iki katına çıkarıldığında, aynı pozlamayı elde edebilmek için ışık şiddetinin (I) yarıya indirilmesi gerekir.
Veya karşılıklı olarak zaman yarıya indirilirken ışık şiddeti iki katına çıkarılmalıdır.

Fotoğrafçılıkta kullanılan değerlerin oluşturdukları dizilerin özelliklerine bakarsak;
F
1.2
1.4
1.8
2
2.8
4
5.6
8
11
16
22
32
1/sn
2000
1000
500
250
125
60
30
15
8
4
2
1

Tabloda görülen diyafram ve obtüratör değer dizilerinin ortak özellikleri vardır. Diyafram değerleri dizisinde her diyafram durağı (stop) kendinden önce gelen değerin yarısı kadar ışık geçirmektedir.
Aynı şekilde obtüratör değerleri dizisinde de her obtüratör durağı kendinden önce gelen değerin iki katı daha uzun bir zaman dilimidir.
Dizilerin bu özelliklerine ve karşılıklılık kuralına göre yukarıdaki tabloda her sütunda görülen değerler ikilisi,  pozlama bileşenleri olarak adlandırılır ve fotoğraf üzerindeki etkileri farklı olmak kaydı ile duyarlı yüzey üzerine eşit miktarda ışık düşmesini sağlar.
Örneğin;  f/4 diyafram değeri ve 1/60 obtüratör değerine sahip bir pozlama bileşenine   sahip bir konum için, pozlama değeri aynı kalmak şart ile 3 durak az ışık verecek (alan derinliğini 3 durak artıracak) diyafram değişikliği yapılmak istenirse;

f/4  - 3 durak fazla ışık verecek diyafram açıklığı değişimi f/11,
1/60  + 3 durak fazla ışık geçirecek obtüratör değeri değişimi 1/8 olacaktır.

F / 11                                     1 / 8
                                   F / 4                                        1 / 60

“0”  DURAKLIK POZ DEĞİŞİMİ

ISO
Film, kimyasal madde ile kaplanmış geçirimli bir yüzeye sahiptir. Filmlerin ışığa olan duyarlılıkları farklı derecelerdedir. Işığa olan duyarlılığın birimi ISO olarak tanımlanmıştır. Günışığı filmleri 100 ISO değerine sahiptir.
100 ISO değerinin altındaki filmler düşük ISO, üstündeki filmler ise yüksek ISO olarak tanımlanır. Bu tanımlama yavaş ya da hızlı film olarak kullanılır. Filmler gren adı verilen ışığa duyarlı kristallerden oluşur. Işığa olan duyarlılık arttıkça (ISO değeri yükseldikçe) grenlerin boyutu da büyür. Gren boyutu fotoğrafın keskinliğini arttıran bir öğe olduğundan yüksek ISO'da keskinlik azalır. Düşük ISO'da keskinlik artar. Yüksek ISO'lu film kullanıldığında gren ya da kumlu tabir edilen görüntünün oluşmasının sebebi budur.
Dijital fotoğraf makinelerinde de gren sorunu oluşmaktadır. Genelde karşımıza fotoğraflardaki gri noktacıklar olarak çıkan grenin temel nedeni ışığa olan duyarlılığı artırırken oluşan dijital parazitlenmedir. Film kullanan fotoğraf makinelerinde olduğu gibi dijital versiyonların da yüksek ISO kullanıldığında gren ya da kum (Noise) adı verilen sorunu bulunmaktadır.

IŞIK ÖLÇER (Pozometre)
Obtüratör ve diyafram değerlerini ancak ışıkölçer aracılığıyla doğru olarak kullanabiliriz.
Işıkölçer, konudan yansıyan veya konuya gelen ışık şiddetini ölçüp , ayarları pozlandırma süresi (Obtüratör) ve diyafram açıklığı cinsinden verir.
Günümüzde kullanılan ve fotoğraf makinesi gövdesi içine yerleştirilen ışıkölçerler, objektif içinden geçen ışığı ölçer. Bunlara TTL ışıkölçer denir. Gövde üzerindeki monitöre veya vizörden bakıldığında iç kısımda ölçüm değerlerini rakamsal veya simgesel olarak gösterirler.

Işıkölçer aracılığıyla kurulacak poz dengesi sırasında çeşitli yöntemler kullanılır. Çekim tercihleri olarak da adlandırabileceğimiz bu yöntemler fotoğraf makinesi gövdesi üzerinde çeşitli harflerle ifadesini bulan programlardır. Bu harfler “M”, “Av” veya “A”, “Tv” veya “S” ve “P” harfleridir.
P (Program): Fotoğraf makinesi içerisinde bulunan ışık ölçerin ölçüm şekline bağlı olarak (spot (nokta), matrix (geniş alan), center (merkezi) v.b) obtüratör ve diyafram ayarlarını makinenin otomatik olarak kendisinin yapması demektir.
S (Shutter Priority) : Fotoğrafçı obtüratörü belirler, ışıkölçer, moduna bağlı olarak diyaframı kendisi ayarlar. “Tv” simgesinin açılımı ise (Time Value) yani Zaman Değeri’dir.
A (Aperture Priority): Fotoğrafçı diyaframı belirler, ışıkölçer, moduna bağlı olarak obtüratörü kendisi ayarlar. “Av” simgesinin açılımı ise (Aparture Value) yani Diyafram Değeri’dir.
M (Manual) : Fotoğrafçı obtüratör ve diyafram değerlerini el yardımı ile kendisi yapar.
A (Auto Mode): Poz dengesinin makine tarafından otomatik olarak kurulduğu program modudur. P (Program) modundan farkı, bu modda flaş gerektiren ışık koşullarında flaşın otomatik olarak devreye girmesidir.


ANA TEMA NEDİR ?
Anlatılan olayın ya da konunun baş öğesidir. Çerçeve içinde önemli bir yer tutar. Çoğu kez denge bakımından ağırlık merkezini oluşturur.
YARDIMCI TEMA NEDİR ?
Ana temayı, bulundukları yer, konum ve yönleri destekleyerek ilgiyi ana tema üzerinde yoğunlaştıran öğelere yardımcı tema denir.
FOTOĞRAFTA İLGİ MERKEZİ NEDİR ?
Bir düzenlemede ilk kez dikkati çeken, izleyiciyi çerçevenin her noktasını arayıp taramaktan kurtaran bir nokta, bir leke vardır. Fotoğrafa bakıldığı anda ilk anda dikkati çeken bu küçük eleman ile daha çok çevre ve bu eleman arasında ilişki kurulmakta, bir anlamda ölçek verilmeye çalışılmaktadır. İlgi merkezi KONU demek DEĞİLDİR. Bu elemanlar izleyicinin konuya giriş kapılarıdır. İlk o görülür, sonra konu kavranır.  İlgi merkezi ile ana konunun çakıştığı düzenlemeler de söz konusudur.
AKTİF VE PASİF DÜZENLEME NEDİR ?
Fotoğrafçının fotoğraf karesi içinde konuyu belli bir ışıkta, belli bir görsel denge içinde ve anlatımın can alıcı anında yakalamak için yaptığı hareketlere AKTİF düzenleme eylemi denir.
Fotoğrafçının içinde bulunulan şartlar gereği sabit bir noktadan hareketin gelişimini ve ışığın değişimini bekleyerek seçim yapmak durumunda kalmasına PASİF düzenleme eylemi denir.
Bu iki yöntemden herhangi birini kullanmak çoğu kez kendi seçiminize değil, koşullara bağlıdır.
ALAN DERİNLİĞİ NEDİR?
Üzerinde odaklama yapılan, yani seçilerek net duruma getirilen ANA TEMA’nın ön ve arka kısmında oluşan netlik sahasına alan derinliği denir.
Bu saha, üzerinde odaklama yapılan ana temanın ön kısmında 1/3, arka kısmında ise 2/3 oranında oluşur.
Alan derinliğini etkileyen unsurların etki gücüne göre alan derinliği artar veya azalır, ancak oran değişmez.
Alan derinliğini etkileyen 3 unsur vardır. Bunlar;
1)      DİYAFRAM AÇIKLIĞI
2)      ODAK UZUNLUĞU
3)      KONUYA OLAN UZAKLIK’tır.
DİYAFRAM AÇIKLIĞI
Duyarlı yüzey üzerine düşecek ışığın miktarını denetlemenin yanı sıra, diyafram açıklıkları alan derinliğine de etki eder. Diyafram açıklığı arttıkça alan derinliği azalırken, açıklık azaldıkça alan derinliği artar. Çalışma ilkesi  gözümüz gibidir. Gözümüzü çok fazla açıp bir objeye bakarsak, arka planın hafifçe bulanıklaştığını görürüz.
ODAK UZUNLUĞU
Bir objektifin odak uzunluğu, optik merkez ile duyarlı yüzey (film) arasındaki uzaklıktır. Bu değer objektifin üzerinde yazılı olarak bulunur. Odak uzunluğu değeri arttıkça objektifin görüş açısı azalır. Odak uzunluğu değeri azaldıkça görüş açısı artar. Bu özellikler alan derinliğine de etki eder.  Objektifin odak uzunluğu küçüldükçe, yani görme açısı arttıkça alan derinliği artar, görme açısı daraldıkça alan derinliği azalır.
KONUYA OLAN UZAKLIK
Fotoğrafçının ana temaya olan uzaklığı alan derinliğini etkileyen unsurlardan biridir. Fotoğrafçı ana temaya ne kadar yakınsa alan derinliği o denli az, ne kadar uzaksa alan derinliği o denli çok olur.  

KOMPOZİSYON
FOTOĞRAFTA KOMPOZİSYON  
Yazılı anlatımda herhangi bir durumu veya olayı anlatırken nasıl ki bir giriş, gelişme ve sonuç kurgusu oluşturulursa, fotoğrafta da kendine özgü bir anlatım dili söz konusudur.
Fotoğrafın dilini oluşturan tüm anlatım öğelerinin belli bir çerçeve içinde, anlatımı etkili kılacak, izleyicinin duygu ve düşünceleri ile anlatılanı paylaşmasını sağlayacak doğrultuda düzenlenmesi fotoğraftaki kompozisyonu meydana getirir. Açık ve Kapalı olmak üzere iki tür kompozisyon vardır.
KAPALI KOMPOZİSYON
Konunun yardımcı öğeleri ile birlikte, gereksiz ayrıntıdan ayıklanmış ve bütünleşmiş olarak çerçeve kenarlarından uygun boşluk payları ile ayrılarak bitirildiği düzenlemelere KAPALI KOMPOZİSYON denir.
Bu tür örneklerde hiçbir hareket çerçeve dışında devam etmez, çerçeve tarafından kesilmez. Sadece fonu oluşturan çevre bir devamlılık gösterebilir.
AÇIK KOMPOZİSYON
Konunun en önemli bölümünü ve hareketlerin can alıcı noktasını yeterli büyüklükte çerçeve içine yerleştiren, çerçeve tarafından kesilen, devamını izleyicinin düş gücüne bırakan düzenlemelere AÇIK KOMPOZİSYON denir.
KOMPOZİSYON ÖĞELERİ
A- BELİRGİNLİK
Belirginlik, bir iletişim aracı olan fotoğrafın, mesajını en okunaklı biçimde ortaya koyması demektir. Bu amaçla kullanılan fotoğraf dili, bütün öteki diller gibi, önceden üzerinde anlaşılmış bir biçimler demetidir.
Biz doğayı sürekli olarak algılarız. Bu süreklilik hem UZAYDA, hem ZAMAN boyutundadır. Örneğin odun kıran bir adamı 3 boyutlu uzayda ve 4’ncü boyut olan zaman içinde izleriz. Böylece algılayabildiğimiz olayın fotoğrafı 2 boyutlu bir saptama olacaktır. Üçüncü boyut yapmacık olarak vardır. Dördüncü boyut ise hiç yoktur.
Böyle bir saptamanın odun kıran adamı yansıtması için izleyicinin önceden böyle bir olayı görmüş olması gerekir.
Demek ki, iki boyutlu bir YARIM ANLATIM, izleyicideki ön bilgi ile tamamlandığı zaman değer kazanır. “Ön Anlaşma” sözcüğü ile bu ÖN BİLGİ amaçlanmaktadır.
O nedenle fotoğraftaki iki boyutlu anlatımın öğeleri izleyicideki bu bilgileri anımsatacak çağrışımları harekete geçirmelidir.
Eğer fotoğrafta saptanan biçim, o kritik anın biçimi değilse, görüntünün anlaşılması güçleşir. Örneğin, oduncunun baltası havada iken saptandığında, odun kırma olayı belirginlik kazanır. Ancak, baltanın ucu yere dayalı iken saptandığında hareket belirsizleşir.
Daha önce tanık olduğumuz tüm hareketler için zihnimizde belli anların KLİŞE GÖRÜNTÜLERİ vardır. Bu klişelere yaklaştığımız ölçüde fotoğraf dilimiz belirginlik kazanır.
Belirginliği artıran unsurlar; Sadelik, Şemalar, Ritm, Uyum, Kontrast, Işık, Perspektif, Keskinlik, Doku ve Hız-Hareket izlenimidir.
1- SADELİK
Fotoğrafta sadelik, mümkün olduğu kadar az elemanla anlatmayı denemek demektir. Buna “az ve öz söylemek” de diyebiliriz.
Sadeleştirme, ana temanın dışında anlatımı destekleyen öğelerden sadece vazgeçilmez olanların çerçeve içinde tutulması, diğer öğelerin çerçeve dışında bırakılmasıyla gerçekleştirilir.
Sadeleştirmede kullanılan bir başka yöntem de perspektiften yararlanmaktır.
Örneğin kalabalık bir yerde seçtiğimiz ana tema, yüzlerce kişiden biri olabilir. Kalabalıktan kopararak onu ön plana çıkarmanın yolu, geniş açılı objektifle yaklaşmaktır. Bu durumda onun az gerisindeki diğer öğeler perspektif etkisi ile oldukça uzağa giderek önemsiz görüntülere dönüşeceklerdir. Ana tema, bize en yakın eleman olarak çerçeve içinde en büyük yeri kaplayarak ön plana çıkacaktır.
Sınırlı netlik derinliğinden faydalanarak da benzer bir sadeleştirme yapmak mümkündür. Büyük odak uzunluğuna sahip objektif, büyük diyafram açıklığı ve konuya uzaklığın en aza indirilmesiyle ana tema dışındakilerin flu olması sağlanacak ve ana tema netliğin etkisiyle ön plana çıkacaktır.  
2- ŞEMALAR
Çerçeve içinde karmaşık olarak duran öğelerin belli bir düzene sokulması ve okunaklı bir şemaya  dönüştürülmesi de bir anlamda sadeleştirmedir.
Düzenlemeyi az, hatta tek öğeye indirgeyen tavırdan farklı olarak, burada kullanılması zorunlu çok sayıda öğe ile bir BASİT BİÇİM OLUŞTURULMASI amaçlanmaktadır. 
Bu basit biçimleri oluştururken herkesin bildiği ve zihinde klişe haline gelen harfler ve geometrik şekiller tercih edilir.
Sadece bakış noktasının değiştirilmesiyle çok sayıda öğenin birlikte oluşturacağı bu şekiller konunun OKUNAKLI ve ETKİLİ bir biçimde aktarılmasını sağlayacaktır.
Kesin kurallarla sınırlandırılmasa da kompozisyona BÜTÜNLÜK de kazandıran şemalar GELENEKSEL ÇERÇEVE DÜZENLERİNİ oluşturur. Bunların bazıları aşağıdaki gibidir; “L”, “T”, “S”, “Z”, “Y”, “X”, “Diyagonal”, “O (Daire)”, “Üçgen”, “1/3” ve “Merkezi”.
3- RİTİM
Bir cismin tekrarlanan görüntüsü ya da peşpeşe benzer elemanların dizisi, aynı elemanların tekil görüntülerinden daha etkileyicidir. Belli bir düzene göre tekrarlama, sayısal değerinden çok, zenginlik ifade eder.
Ritimden söz edebilmek için, aralıklı, en az üç eşdeğer öğenin bulunması gerekir. Üç öğe arasında bulunan iki aralık eşit olmalıdır ki bir tekrardan söz edilebilsin.
Ritim oluşturan diziler çoğunlukla eş aralıdırlar. Yol boyunca dizilen telefon direkleri, dizi dizi ağaçlar ve sokak boyunca sıralanmış aynı şekildeki evler gibi.
Ritmin görüntüye zenginlik katmasından başka bir işlevi de doğrultu ve yön gestermesidir.
4- UYUM (Armoni)
İki ya da daha çok öğenin birbirini desteklemesi sonuçta da anlatıma güç katması halidir.
Ritm’de tekrarlamalarla sağlanan bu destek Armoni’de benzer ya da uyumlu öğelerin yan yana kullanılması ile olur.
Görsel açıdan uyum, öğelerin büyüklüğü, biçimi, hareketi (Doğrultu ve Yön), ton değerleri ve renkleri bakımından söz konusu edilebilir.
HARKETTE UYUM: Aynı tarafa doğru hareket eden öğeler arasında veya durağan bir konunun aynı tarafa yönelmiş doğrultuları arasındaki uyumdur.
BİÇİMDE UYUM: Küçüklü büyüklü benzer biçimler arasındaki uyumdur. Burada yuvarlak bir biçim ile (köşeli değil) yuvarlak bir biçim arasındaki uyum amaçlanmaktadır. Konuların biçim olarak benzerlikleri yanında DOĞRULTULARIN da aynı yönde olması sayesinde uyum etkisine ulaşılmaktadır. Bir cami kubbesi etrafındaki yarım kubbeler, sonra cami avlusunu örten küçük kubbeler  bir biçimsel uyum  örneği olarak gösterilebilir.
TON DEĞERLERİ ARASINDA UYUM: Birbirine yakın ton değerlerinin bir arada kullanılması ile içerik olarak konuda bir birlik ve bütünlük oluşması amaçlanmaktadır. Koyu gri ile siyah arasında veya beyazla açık griler arasındaki uyum gibi. Özellikle siyah-beyaz fotoğraflarda ton skalasında beyaza yakın tonların bir arada kullanılması ile HIGH KEY fotoğraflar elde edilir. Bu tür fotoğraflarda dikkat çekilmek istenen konu üzerinde DETAY görülür. Diğer tonlar beyaz içinde kaybolup gider. LOW KEY fotoğraflarda ise ton skalasının siyaha yakın tonlarının bir arada kullanılması söz konusudur. Burada ilgi, konu üzerine çekilmekte, geriye kalan görüntüler siyah içinde dikkatten uzaklaştırılmaktadır. Ters ışıkta çekilen slüet görüntüleri bu çalışmalara örnek gösterebiliriz.
RENKLER ARASINDA UYUM: Renk çarkındaki komşu renkler arasında bir uyum dereceli olarak sözkonusudur. Renkleri, SICAK (kırmızı, turuncu, sarı) ve SOĞUK (yeşil, mavi, mor) olarak sınıflandırabiliriz. AYNI GRUPTAN RENKLERİN bir arada kullanılması bir armoni sağlar.
5- KONTRAST
Birbirini çelen, etkisini karşılayan ya da büsbütün belirginleşen karşıt öğeler arasındaki ilişkidir. Kontrast türleri de armoni türleri gibidir.
BÜYÜKLÜK BAKIMINDAN KONTRAST: Bir cismin büyüklüğünü vurgulayan küçük cisimle, bu büyük cisim arasındaki ilişkidir. Uzun boylu basketbolcu ile yanında duran cüce gibi.
HAREKETTE KONTRAST:  Birbirini çelen ya da karşılayan HAREKETLER veya DOĞRULTULAR arasındaki ilişkidir.
BİÇİMDE KONTRAST: Zıt karakterdeki biçimlerin ilişkisidir. Köşeli bir biçimle yuvarlak bir biçim arasındaki ilişki gibi.
KONTRAST TON DEĞERLERİ: Ton kontrastı bir belirginleştirme aracıdır. Buna fotoğrafta “renk tonlarının etkisi” de denir. Siyahla beyaz arasındaki ilişki gibi.  Ancak bu ilişki kontrastın en aşırı ucunu belirler. Beyazla orta koyulukta bir ton veya orta gri tonla siyah arasında da dereceli bir kontrasttan söz edilebilir. Koyu renkte bir biçimin açık renkte bir fon önünde yer alması şeklinde özetlenebilir.
RENKTE KONTRAST: Armonidekinin tam tersine kontrast renkler birbirini nötralize eder ve renk çarkında merkeze göre karşıt uçlarda bulunanlardır.
6- IŞIK
Işık, gün boyu sonsuz denilebilecek sayıda değişim gösterir. Bu değişim içinde sadece bir ya da birkaç “an” fotoğraf için vardır. Değişen ışık aynı temanın birden çok fotoğrafının  çekilmesine olanak verebilir. Ancak kaydedilen görüntüler birbirinden farklı fotoğraflardır. Çünkü, her fotoğrafçı seçtiği temayı belli bir amaç doğrultusunda ve belli bir biçimde aktarmak ister. Fotoğrafçının mesajını destekleyen belli bir ışık vardır. Başka bir ışık, belki başka bir fotoğrafçının amacına ve anlatımına uygun düşebilir.
Işığın “anlatım doğrultusunda” nasıl seçileceğine karar verebilmek için öncelikle değişik ışık koşullarının doğayı “görsel olarak” nasıl biçimlendirdiğini bilmemiz gerekir.
Işığın iki ana formu vardır.
1.      DOLAYLI  IŞIK
2.      DOĞRUDAN IŞIK
DOLAYLI  IŞIK : Kapalı havada gün ışığı, güneşli havada büyük gölgeli bir alan içindeki nesnelere gelen ışık veya opak bir nesnenin gerisinden gelen yapay ışık bu türdendir. Bu tür ışıkta nesnelerin yere düşen gölgeleri belirsiz ve ışık alan kısımları ile karşı kısım arasındaki yansıma farkı oldukça azdır. Bu nedenle nesnenin HACMİ ve UZAYDA BULUNDUĞU YER vurgulanamaz. Çok az derinlik izlenimi alınır. Uzak nesneler arasındaki boşluklar sadece hava perspektifi yardımı ile algılanır.
DOĞRUDAN IŞIK : Geliş yönüne bağlı olarak nesnelerin yere düşen gölgelerini ve üçüncü boyutlarını dereceli olarak belirginleştiren ışık türüdür.
Doğrudan ışığın 3 ana yönü vardır.
CEPHE IŞIĞI
TERS IŞIK
YAN IŞIK
CEPHE IŞIĞI
Işık fotoğrafçının tam arkasından gelmektedir. Nesnelerin ışık almayan yanları ile yere düşen gölgeleri görünmez. Üçüncü boyut izlenimi zayıftır. Görüntü yüzeyseldir. Ton kontrastı düşük, renkler doygun değildir.
TERS IŞIK
Işık fotoğrafçının tam karşısından gelmektedir. Nesnelerin sadece ışık almayan yüzleri görünür. Işığın dikey olarak yaptığı açıya bağlı olarak nesnelerin üstü de bir ölçüde aydınlanır. Koyu fon önündeki nesnelerin dış hatlarında kontür ışıklar oluşur. Kontrast çok yüksektir. Yarım ton zenginliği yoktur. Rölyef etkisi az, ancak peş peşe sıralanmış nesneler arasındaki plan farkları çok belirgindir. Renk parlaklığı azdır. Siyah-beyaz etkisi güçlüdür.
YAN IŞIK
Işık fotoğrafçının sağından veya solundan gelmektedir. Aydınlık ve karanlık yüzler yarı yarıyadır. Rölyef ve derinlik etkisi çok güçlüdür. Nesnelerin yere düşen gölgeleri kuvvetlidir.  Renkler parlak ve doygundur. 
Bu üç ana yönün ARA  YÖNLERİ de vardır.
YANAL cephe IŞIĞI: Işık fotoğrafçının 45 derece sağından veya solundan gelmektedir. Bir nesnenin formunu, görünüşünü ve fizyonomisini gösteren en iyi ışık yönüdür. Mükemmel bir hacim ve derinlik etkisi vardır.
YANAL ters IŞIK: Işık fotoğrafçının karşısından 45 derece sağından veya solundan gelmektedir. Yan ve ters ışık özelliklerinin ortalama etkileri söz konusudur. 
7- PERSPEKTİF
Nesnelere belli bir noktadan bakıldığında görülen şey, o mesafenin görsel gerçeğidir. Bu mesafe azaldıkça, bize yakın duran nesneler uzaktakilere oranla büyük gözükür.
Perspektif, görüntüye üçüncü boyut olan DERİNLİĞİ, belli bölümlerin büyük ya da küçük gösterilmesiyle katan, iki boyutlu bir anlatım biçimidir.
Değişik uzaklıklar, nesneler arasında değişik oranlar verir. Derinlik duygusu dediğimiz bu üçüncü boyutu iki boyutlu bir düzenlemeye aktarabilmenin yolu uygun bakış mesafesinin bulunmasından geçer. Bu nedenle tasarlanan oran ne ise öncelikle onu verecek bakış mesafesi bulunmalı, daha sonra uygun OBJEKTİF seçilmelidir.
Aynı uzaklıktan GENİŞ, NORMAL ve DAR açılı objektiflerle kaydedilmiş bir görüntü, objektiflerin görüş açılarının farklılığı nedeniyle FARKLI  PERSPEKTİFLERE sahip olacaktır.
Perspektifin değişimi bakış uzaklığına bağlı olarak objektif seçiminden kaynaklanır.
Geniş açılı objektifler arka plandaki görüntüleri ön plandan uzaklaştırdığı için derinlik duygusu artar. Dar açılı objektifler ise arka plandaki görüntüleri ön plana yaklaştırdığı için derinlik duygusu azalır.
Objektif etkisi ile oluşan derinlik duygusuna GEOMETRİK PERSPEKTİF denir.
Atmosferin neden olduğu parlaklık farkı ile oluşan derinlik duygusuna ise HAVA PERSPEKTİFİ denir.
Bir nesne ile aramızdaki hava kitlesi ne kadar büyükse, görüntüsü o kadar SOLUK, ne kadar küçükse, görüntüsü o kadar KESKİN görünür. Bu etki DAR AÇILI objektiflerle yapılan çekimlerde daha çok hissedilir.
YATAY çekimlerdeki geometrik perspektif bakış noktasının konuya uzaklığından etkilenir. DİKEY çekimlerde ise perspektif, bakış noktasının konunun oturduğu düzlemin ne kadar üstünden ya da altından olduğuna bağlı olarak belirlenir. Aşağıdan çekilen fotoğraflarda konu olduğundan daha yüksek ve gösterişli, yukarıdan çekilen fotoğraflarda ise olduğundan daha basık ve ezik görülür.
Makinenin optik merkezinin konuya dik durumda olduğu tam karşıdan çekilen fotoğraflarda ise perspektif etkisi görülmez. 
8- KESKİNLİK – (Netlik)
Fotoğrafa özgü anlatım, sınırlı netliğin kullanılmasına dayanır. Netsizliği fotoğrafla tanıyan insanoğlu, başlangıçta bunu fotoğrafın güçsüzlüğü olarak gördü ve gidermeye çalıştı. İlk çare, görüntüyü mümkün olduğu kadar küçük bir delikten geçirmek oldu. Buna bağlı olarak aşırı kısık diyaframı (f64) ilke edinen dernekler bile kuruldu. Netsizlik ve karşıtı olan keskinlik (netlik) tamamen fotoğrafa özgü bir öğedir. Karşıtı olmadığı sürece sıradan bir sonuç olan netlik, netsizlik sayesinde plastik bir öğe olarak kullanılabilmektedir.
Bir objektifle sadece belirli uzaklıktaki nesnelerin NET görüntüsü elde edilebilir. Daha uzak ve yakın nesneler bulanıktır. Netlenen nesnenin hemen önü ve arkası mutlak anlamda net olmamakla birlikte gözün net kabul edeceği kadar az bulanıktır. Asıl nesneyi de içeren bu bölgeye NETLİK  DERİNLİĞİ denir. Netlik Derinliği’nin en aza indirgenmesiyle elde edilecek sonuç bir belirginlik öğesi olarak karşımıza çıkar.
9- DOKU
Doku, ışığın konuya yatık geldiği hallerde belirginleşen bir vurgulama öğesidir. Konunun yapısal özelliklerini ortaya koyan doku, ışığın geliş yönü optik eksenle aynı olduğu zamanlarda kaybolur. Girinti ve çıkıntıları olan bir yüzey, dik gelen ışık altında detay vermeyen, boş bir alan olarak görülür. Işığın optik eksenle açısı büyüdükçe doku etkisi belirmeye başlar.
10- HIZ VE HAREKET İZLENİMİ
Hareket zaman içine yayılmış bir olaydır. Zaman boyutu olmayan fotoğrafta belli simgelerle hareket izlenimi verilebilir. Örneğin fotoğrafta bir insanın hareketli olduğu, çok kısa pozlama süresi ile ancak vücudunun almış olduğu pozisyonla gösterilebilir.  İzleyici, beyninde depolanmış görüntülerden faydalanarak fotoğraftaki insanın hareketli olduğunu düşünür ve ne yaptığını hemen anlar.
Net bir fotoğrafta bir atın koştuğu dört ayağının da yerden kesilmiş hali ile gösterilebilir.
Bu tür görüntüler ancak hareketin bir kanıtı olmakla birlikte hareket hissini veremezler.
Poz süresini uzatarak hareketli konunun fotoğrafı çizmesi sağlandığında konunun sabit kısımları net, hareketli kısımları ise belli belirsiz çizgilerden oluşacaktır ve hareket hissi kazandıracaktır.

B- BÜTÜNLÜK
Çerçeve içindeki öğelerin birbirlerine görünür ya da görünmez bağlarla bağlanmasıdır. Bu bağ İÇERİK ve  BİÇİMSEL açılarından söz konusudur.  

C- DENGE
Denge sözcüğü aklımıza teraziyi getirir. Ancak, bu imaj görsel düzenleme açısından sıradan bir denge şemasıdır. İnsan gözü genelde asimetrik dengeye daha yatkındır. Bu nedenle görsel sanatlarda kaldıraç yasası tercih edilir.  İki öğeli bir düzenlemede birinci ağırlığın merkeze uzaklığı ile çarpımı eğer ikinci ağırlığın merkeze uzaklığı ile çarpımına eşitse denge vardır.
Bu kural ikiden fazla öğe için de geçerlidir. Merkezin sağındaki öğeler için yapılacak yukarıdaki çarpımların toplamı eğer solundakiler için yapılacak aynı işlemin sonucuna denk düşüyorsa denge oluşur.
“Uzaklık” ifadesi, öğelerin ağırlık merkezi olarak merkeze uzaklığını anlatır. “Öğelerin ağırlığı” ifadesi ise büyüklükleri ve yoğunluklarının çarpımını anlatır.
İki boyutlu bir düzenlemede BÜYÜKLÜK, alandır. Yoğunluk ise, o öğenin çevresine göre göstediği koyuluk ve renk farkıdır. (Ton ve renk kontrastıdır.)

D- ORANLAR
Oranlar deyimi ile;
1- Ana temanın çerçeve içindeki yeri ve büyüklüğü,
2- İkinci derecedeki öğelerin yerleri ve büyüklükleri,
3- Tümünün oluşturduğu bütünün çerçeve içindeki konumu ve çerçeve alanına oranı amaçlanmaktadır.
Boş bir çerçeve içine ana konu niteliğindeki bir figürün yerleştirilmesi için bu çerçeveyi yatayda ve dikeyde üçe bölen iki yatay, iki dikey çizgi çizmektir. Bu dört çizginin kesim noktalarında dört kritik bölge oluşur. Bu noktalardan altta veya üstte, sağda veya solda olanı, ana temanın özelliğine göre yerleştirileceği en uygun yerdir. Belirlenen bu yerler “Dört altın nokta” veya “Altın Kesim” diye tanımlanır.

E- YERÇEKİMİ
İnsan, temelde sahip olduğu ve varlığını bütün kitlesiyle duyduğu yerçekimini GÖRME DUYUSU yoluyla daha kesin bir biçimde algılar.  Bu nedenle bir düzenlemede yatay ve dikey elemanların rastgele değil, yerçekimine uygun olarak yerleştirilmesinin önemi büyüktür. Yeryüzü ile gökyüzünü birbirinden ayıran UFUK ÇİZGİSİ’nin veya yan yana yapıların birbirine paralel olduğu halde çerçeveye göre eğik olması insan gözünü rahatsız eder. 

F- DOĞRULTULAR VE YÖNLER
Bir görüntünün yatayları ve dikeyleri o görüntünün durağan karakterini besleyen doğrultulardır. Değişik açıdaki eğik doğrultular ise görüntünün dinamizmini belirleyen öğelerdir. Dinamizmin derecesi yatay ve dikeyden sapma açısının büyüklüğüne göredir. Dolayısıyla en güçlü hareket izlenimi 45 derecelik açıda veya köşegendedir. Bir görüntüdeki eğik doğrultular yatay ve dikeylerle birlikte bulunabileceği gibi, başka eğik doğrultularla birlikte de bulunabilirler. Bu takdirde değişik yöndeki çizgilerin, ya ilgi merkezine yönelen, ya da onu çevreleyen bir biçimde dengede bulunmaları gerekir.

G- YAŞAM ÖĞESİ
Bir görüntüde yaşam öğesi aramak, orada yaşamın bize en yakın ucunu yakalamaya çalışmaktır. Kalabalık bir toplantıya girince birden yabancılaşırız. Bu yabancılaşma tanıdık birkaç yüz görünceye kadar sürer. Yeni bir görüntü de öyledir. Hemen bir tanıdık öğe, yaşam öğesi arar gözümüz. Fotoğrafa yaşam öğelerinin katılması ilgi ve paylaşımı artırır.








HAREKETİN DEVİNİMİ ve KOMPOZİSYONU

Hareketli konuların fotoğraflanması sırasında dikkat edilmesi gereken en önemli unsur “HAREKETİN DEVİNİMİ”dir. Hareketin devinimi fotoğrafçının konuya olan uzaklığına ve hareket eden konunun fotoğrafçıya göre hareket açısına bağlı olarak az veya çok hissedile bilir.
Hareket eden konu fotoğrafçıya uzaksa devinim az, yakınsa çok hissedilir. Uzaktaki konuların saptanması sırasında seçilecek poz süresi yakındakilerine oranla daha uzun olabilir. Ancak,  konuyu fotoğrafçıya yaklaştıran objektifin odak uzunluğunun büyüklüğü, objektifin ışık geçirgenliği, ışık koşulları ve film hızı hareketli konunun sabit bir şekilde görüntülenmesine etki eder.
Fotoğrafçıya göre PARALEL hareket eden konuların saptanması sırasında elde edilecek görüntünün “DURAĞAN” olması amaçlanıyorsa ÇOK SERİ bir poz süresi seçilmelidir.
Fotoğrafçıya göre 45 derece açıyla hareket eden konuların saptanması sırasında ise SERİ bir poz süresi seçilmelidir.
Fotoğrafçıya göre 90 derece açıyla hareket eden konuların saptanması sırasında 45 derece açıya göre seçilen poz süresinden daha uzun bir poz süresi seçilebilir.
Işık koşullarının uygun olması durumunda 1/500 obtüratör değerinden daha uzun poz sürelerinin seçilmemesi en sağlıklı tercih olacaktır.

Hareketli konuların kompozisyonu
Hareketli konuların kompozisyonu da durağan konulara göre daha sorunludur. Çekim sırasında zamanın sınırlı olması, hareket eden nesnenin sürekli yer değiştirmesi, bakış açısına göre geri plandaki görünümlerin de değişime uğraması nedeniyle kompozisyon öğelerini değerlendirmek güçleşir. Bu nedenle çoğu zaman en basit ve paratik çözümlemeleri uygulamak gerekir.
Fotoğraf çerçevesi içindeki devinimlerin önünü, arkalarına oranla daha boş bırakmak yararlıdır. Böyle bir yaklaşım nesnelerin fotoğrafın dışına doğru değil içine doğru hareket etmesini ve izleyiciyi rahatsız etmemesini sağlarken, diğer yandan  da konunun bütününün kesilmeden çerçeve içinde değerlendirilmesine olanak verecektir. Yatayda hareketin yönü doğrultusunda merkezin sağına veya soluna gelecek biçimde yapılacak bir düzenleme en pratik uygulama olacaktır.



DİJİTAL FOTOĞRAFÇILIK
Geleneksel film fotoğrafçılığının, bilgisayar destekli fotoğraf işlemi ile birleştirilmesine, dijital (sayısal) fotoğrafçılık denir.
Dijital fotoğrafçılığı “klasik” fotoğrafçılıktan ayıran tek unsur, üzerine kayıt yapılan duyarlı yüzeyin farklılığıdır. Fotoğrafçılığın temel uygulamalarının tümünün geçerli olduğu bu tür fotoğrafçılıkta görüntünün “sanal” olarak kaydının dışında yine “sanal” olarak işlenmesi gereği karşımıza yeni bir dünya çıkarmaktadır.
Film üzerine sanal olarak kaydedilen görüntülerin kalıcılığını sağlamak için karanlık odada kimyasal işlemlere tabi tutmak gerekir. Dijital fotoğraf ise (klasik fotoğraf kağıdına aktarılması dışında) hiçbir kimyasala bulaşmadan aydınlık odada işlenebilmektedir. Bu kolaylık dijital fotoğrafın daha çok insan tarafından tercih edilmesini ve yaygınlaşmasını sağlayan en önemli unsurdur.
Dijital fotoğraf makinelerini filmli makinelerden ayıran önemli özelliklerden biri, dijital makinelerin film yerine ışığı algılayan elektronik ışık sensörleri kullanmalarıdır.
Bu ışık sensörleri ışık enerjisini elektrik enerjisine dönüştürerek görüntülerin elektronik devrelerce algılanabilmelerini ve sayısallaştırılarak kaydedilmelerini sağlarlar.
Bir diğer önemli farklılık ise dijital makinelerde, kaydedilecek veya kaydedilen görüntüyü izlemeye olanak veren likit kristal ekranın bulunmasıdır.
Dijital fotoğaf makinelerini film kullanan makinelerden üstün kılan belki de tek farklı unsur “Beyaz ayarı” yapma özelliğidir. Işık, gün zamanına göre, farklı renk-ısılarına sahiptir. Bu özellik halojen, spot ve normal suni ışık kaynaklarında da vardır. Tabiiki farklı kaynakların karışımından oluşan ışıkları da göz önünde bulundurmamız gerekir. Dijital fotoğraf makineleri, otomatik olarak mevcut ışık ortamına uyum sağlarlar. Çeşitli makinelerde bu özellik el ile de yapılabilir. Filmli makinelerle yapılan çekimlerde bu önemli sorun çok derin renk ve ışık bilgisine sahip olunduktan sonra uygun filtrelerin kullanılması ile çözülebilmektedir.
Işığı elektrik yüküne çeviren aygıtlara foto-sensör adı verilir. Foto-sensörler ışığa duyarlı küçük elektronik algılayıcılardır. Dijital makinelerde, oluşturulacak dijital görüntüdeki her piksel için bir ışık sensörü kullanılması gerekmektedir.
Bu nedenle dijital makinelerin içinde fotoğrafı oluşturacak milyonlarca ışık sensörü bulunur. Objektiften geçen ışık bu sensörlerin üzerine düşürülerek görüntünün sayısallaştırılması sağlanır.
Dijital fotograf makinelerinde CCD ve CMOS olmak üzere iki farklı çeşit ışık sensörü sistemi kullanılmaktadır. CCD (Charge-coupled device) ve CMOS (Complementary metal oxide semiconductor) algılayıcıları farklı sonuçlar sunmalarına rağmen fotoğrafçılık açısından birbirlerinden üstün değildir.
Tüm algılayıcılarda renk, pikselleri örten kırmızı, yeşil ve mavi (RGB) filtrelerle kaydedilir. Bu filtreler her bir pikselle bağdaştırılan tek bir renk olmasına rağmen, fotoğraf makinesinin tüm renkleri yaratmasını sağlayacak şekilde yerleştirilmişlerdir. 

PİKSELLER VE İŞLEMCİ DEVRELERİ.

Tüm sayısal görüntülerin en küçük parçası olan noktacıklara piksel denir. İngilizce'de resim parçası anlamına gelen "picture element" birleşik kelimesinden çıkarılmıştır. Pixel, picture (resim) kelimesinin kısaltması olan pix ve element (parça) kelimesinin ilk iki harfiden (el) oluşmaktadır.
Piksel kare şeklinde olan görüntünün en küçük birimidir. Digital görüntüler yana yana gelen pikseller topluluğundan oluşmaktadır. Yani, pikseller yan yana geldikçe ana görüntü oluşmaktadır. Digital görüntü, imgenin eninde ve boyunda bulunan piksel sayısı ile tanımlanır. Pikselin kendi başına en ve boy değerleri yoktur. Demekki dikdörtgen biçimindeki tek bir piksel 1*1 mm,  1*1 cm hatta 3*2 m bile olabilir. Aksi belirtilmedikçe piksellerin en ve boy oranı eşittir.
Kendi başlarına boyut sahibi olmayan piksellere çoğu zaman bir boyut değeri tanımlamak gereklidir. Bu şekilde piksellerin boyutu belirlendiğinde uzunluk biriminde kaç piksel bulunacağı da belirlenmiş olur. Örneğin bir pikselin boyutu 1 mm olarak tanımlanmışsa her santimetrede 10 piksel bulunacaktır. Kapladığı alan ne olursa olsun görüntü birimi olan her piksel sadece tek bir renk değeri içerebilir. Digital görüntü işleme programları imge üzerinde işlem yaparken inch ve santimetre değerlerinden anlamazlar. Tüm kesme, yapıştırma, yer değiştirme işlemlerinin tamamı piksellere uygulanır.
Bir pikselin en-boy oranına görüntü oranı denir. Bu sayı günümüz  bilgisayar ekranlarında bire bir eşittir. Video ortamında ise birden büyük olabilir. Başka bir deyişle günümüz bilgisayarlarında bulunan pikseller kare, sayısal videoda kullanılan pikseller ise dikdörtgendir.
Görüntü algılayıcılarının fotoğrafçılığı etkileyen iki unsuru vardır. Pikseller ve fotoğraf makinesinin işlemci devreleri.
Görüntü kalitesi için en önemli göstergenin piksel sayısı olduğu yolunda yanlış bir izlenim vardır. Oysa bu özellik yalnızca görüntünün ne büyüklükte basılabileceğini belirler.
“Daha çok”, mutlaka daha iyi anlamına gelmez; renk ve ton işleme gibi unsurlar ise hayati rol oynar.
Her görüntü algılayıcısı PİKSEL adı verilen minicik ve ayrı ayrı algılayıcılardan oluşur. Her piksel, ona çarpan ışığın parlaklığı ve rengi hakkındaki bilgileri yakalar.
Algılayıcıya daha fazla piksel sıkıştırıldığında, algılayıcılar belli piksel boyutlarıyla bağdaştırılmaya başlanır. Örneğin; 3000 piksel en, 2000 piksel boy gibi.
İki rakamı çarptığınız zaman, piksellerin alan ölçümünü elde edersiniz. Bu örnekte bu sayı 6 milyon pikseldir. Buna 6 Megapiksel de diyebiliriz.
Piksel sayısının artması size iki şey kazandırır.
Bir karede daha ince ayrıntıları yakalayabilme
Tonlar arasında daha pürüzsüz geçişleri kaydedebilme
Bu bilgiler “Kalite”yi çağrıştırıyor olabilir. Ancak, herhangi bir baskı boyutunda görebileceğimiz ayrıntı miktarı bellidir. 10x15 cm’lik fotoğraf kalitesinde bir baskı için en az 1 Megapiksellik fotoğraf makinesi gerekir. 3 Megapiksellik bir makineyle 20x25, hatta daha büyük baskılar elde edilebilir. Artan megapiksel sayısı, daha büyük baskılara olanak sağlar. Ancak, 6 megapiksellik bir makine ile çekilmiş fotoğrafı 13x18 cm boyutunda bir baskısının 3 megapiksellik makineyle çekilenden daha iyi olacağı söylenemez.

Çözünürlük, bir sayısal (dijital) fotoğrafın yatay ve dikey sıklığını belirten ölçüdür. Ölçü birimi olarak resim-noktaları veya piksel kullanılır. Merceklerin ve CCD-algılayıcının iyi olduklarını varsayarsak, çözünürlük ne kadar yüksek olursa, fotoğrafın veya baskının görsel olarak bıraktığı izlenim, o kadar iyi olur.
Yüksek duyarlı filmler “kalın grenli” olurlar ve daha düşük çözünürlüğe sahiptirler; düşük duyarlı filmlerde ise tam tersidir. Normal, geleneksel filmlerin çözünürlüğü yaklaşık 10 milyon nokta veya daha fazladır. Ancak burada küçük bir sınırlama yapmamız gerekiyor: dijital makinedeki CCD’nin aksine filmlerin ışığa duyarlı gümüş-halojenid grenleri düzenli bir şekilde sıralanmamıştır.
Dijital makinelerde en çok kullanılan çözünürlükler şunlardır:
     320 x 240  =  76.800
     640 x 480  =  307.200
   1024 x 768  =  786.432
   1280 x 960  =  1.3 milyon
 1600 x 1200  =  2.1 milyon
 2048 x 1535  =  3.3 milyon
 2272 x 1704  =  4.1 milyon
 2560 x 1920  =  5.0 milyon
 3024 x 2016  =  6.0 milyon
 4256 x 2848  =  12.1 milyon


Dijital fotoğrafların kalite seviyeleri ve gereksinimleri, ortam ihtiyaçlarına göre belirlenir.

GÖRÜNTÜ BOYUTU VE DOSYA FORMATLARI

Dijital fotoğraf bilgisayar ortamında saklanan çeşitli dosya formatlarından oluşur. Çoğu fotoğraf makinesi size dosya formatı seçeneği sunar. Yaptığınız seçim, görüntü kalitesini, kullanım hızını, saklama alanını ve başka pekçok şeyi etkilediğinden bu önemli bir karardır. Bu nedenle fotoğraf makinesi alırken çözünürlük seçenekleri arasından en yükseğini verenleri seçmek avantaj sağlar.
Temel görüntü formatları TIFF, JPEG ve RAW’dır.
TIFF: Tagged Image File Format.
Çok yüksek kalite sağlaması ve pek çok fotoğraf programı tarafından okunabilmesi nedeniyle bilgisayarda çalışmak için çok önemli bir formattır.
JPEG: Joint Photographers Expert Group
Tüm dijital fotoğraf makinelerinde bulunan bir formattır. İleri teknoloji bir sıkıştırma formatı olan JPEG, görüntü dosyasının daha küçük bir dosyaya sığabilmesi için algılayıcıdan ve işlemciden gelen tüm görüntü verilerinin boyutunu zekice küçültür. Düşük sıkıştırma oranlarında kayıp asgari düzeydedir ve fotoğrafa neredeyse hiç etki etmez. Yüksek sıkıştırma oranlarında kalite düşebilir.
JPEG’in en büyük avantajları hızı ve saklama alanıdır. Ancak, JPEG dosyası bilgisayara aktarıldıktan sonra ya TIFF ya da görüntü işleme programının kendi formatına dönüştürülmelidir. Bunun nedeni ise bir JPEG dosyası her açılıp kaydedildiğinde veri atılıp yeniden yapılandırıldığından dosyanın kalite kaybına uğramasıdır.
RAW: Fotoğraf makinesi algılayıcısından “ham” verileri yakalayan, adına uygun bir görüntü dosyasıdır.  RAW veriler, çipten gelen orijinal bilgilere en yakın verilerdir. JPEG ve TIFF formatlarından daha fazla renk ve pozlama bilgisi tutabilirler.
Buna bağlı olarak RAW çok yüksek kalitede görüntüler sağlayabilir. Büyük baskı almanız veya açık ve koyu alanlarda çok ince ton farklılıkları olan görüntülerle çalışmanız gerektiğinde, bu özellik çok önem kazanır.

DİJİTAL GÖRÜNTÜLERİN BİLGİSAYARA AKTARILMASI

Dijital fotoğraf makineleri ile kaydedilen görüntüleri fonksiyonel hale getirebilmenin yolu onları bilgisayar ortamına aktarmaktır. Her bir makinenin kendine özgü bağlantı mekanizması bulunur. Genellikle USB girişli kablo bağlantısıyla bilgisayarın sabit diskine aktarılan görüntüler özel fotoğraf programları ile “aydınlık oda” ortamında işleme tabi tutulurlar. Monitörde büyük boyda görme ve inceleme imkanına sahip olduğunuz görüntülere renk, ışık ve kadraj ayarlamaları yapmanız mümkündür.

BASKILARIN VE FİLME KAYDEDİLEN GÖRÜNTÜLERİN AKTARILMASI

Baskısı yapılmış veya film üzerine kaydedilmiş görüntüleri de dijital hale getirmek mümkündür. Bunu yapabilmek için bilgisayara bağlı bir masa üstü ve/veya film tarayıcıya gereksinim vardır. Tüm tarayıcılar fotoğrafı aydınlatarak çalışır. Masaüstü tarayıcının görüntü algılayıcısı ışığın örnekten yansımasını okur. Film tarayıcıları ve dia adaptörleri bulunan masaüstü tarayıcılar ise filmden süzülen ışığı okur.
Algılayıcının, görüntünün ayrıntılarını tanımlayan bir dizi pikseli vardır. Ardından tarayıcı ve bilgisayar gelen verileri çevirerek sayısal hale getirirler.
Çözünürlük bir tarayıcıda düşünülmesi gereken en önemli özelliktir ve görüntü algılayıcısındaki piksel sayısının doğrudan bir fonksiyonudur. Genel kanının aksine, çözünürlük tarayıcı kalitesinin belirleyici özelliği değildir. Tarayıcının çözünürlük özellikleri, bir şeyi ne kadar büyük boyutta tarayabileceğinizi etkiler. Daha fazla çözünürlük, orjinalden daha büyük bir görüntü dosyası aktarılması anlamına gelir.
Belirli boyutta bir baskı alabilmek için bir görüntü dosyasında belirli bir oranda piksel mevcut olmalıdır. Özellikle film tararken bu hayati bir unsurdur. 35 mm’nin küçük görüntü alanını tararken, o alana büyük baskı için (20x25 cm) gerekecek tüm pikselleri sığdırmak gerekeceğinden, çözünürlük yüksek olmalıdır. Bu nedenle çözünürlükleri 2400 dpi’dan (inç başına düşen nokta) az olan film tarayıcılarına pek rastlanmaz. Bu da 35 mm.’lik filmin kısa bir inçlik kenarı boyunca 2400 piksel olması demektir. Bunu görüntülerde yaygın 300 ppi’lik (inç başına düşen piksel, genelde buna da dpi denir) çözünürlüğe dönüştürdüğünüzde 20x25 cm’lik bir baskı olacak şekilde genişletmek mümkündür.
Tüm tarayıcılar için şu ana noktalar göz önünde tutulmalıdır:
Baskı tararken 1200 dpi, 10x15 cm’lik hatta daha büyük baskıları kolaylıkla tarar ve büyük baskılar almanıza (40x50 cm) olanak verir.
Orta veya büyük formatta saydam ve negatiflerde 1200 ile 1600 dpi ile güzel boyutta baskılar elde edebilirsiniz.
35 mm dia ve negatifler için en az 2400 dpi’a gereksinim vardır.
Bazı masaüstü tarayıcılarda çözünürlük iki rakamla verilir; 1200 x 3600 gibi.  İlk sayı optik tarayıcı PİKSEL sayısıdır ve daha önemlidir.
İkinci sayı “adım” sayısıdır; algılayıcının görüntüyü tararken görüntü üstünde nasıl adım attığını anlatır.

Bit'ler ve Byte (bayt)'lar?
 Veri büyüklükleri  Kilobyte (kB) veya Megabyte (MB), daha büyük dosyalarda ise Gigabyte (GB) olarak verilir.
1 Byte          
<-----------> 8 Bit
1 Kilobyte   
<-----------> 1024 Byte
1 Megabyte 
<----------> 1024 Kilobyte
1 Gigabyte  
<----------> 1024 Megabyte


Görüntü İşleme
Kaydedilmiş elektronik (dijital) görüntü verilerini, elektronik ortamda (bilgisayar ve yazılımlar yardımı ile) amaca uygun şekilde değiştirmeye yönelik olarak yapılan bilgisayar çalışmasına görüntü işleme denir.
Görüntü işleme, daha çok  kaydedilmiş olan mevcut görüntüleri işlemek, yani mevcut fotoğraf ve grafikleri değiştirmek, yabancılaştırmak ya da iyileştirmek için kullanılır.
Görüntü işleme amacıyla üretilmiş değişik isimlerde ve özelliklerde programlar bulunmaktadır. Bunlar arasında en çok bilinen program Adobe firmasının Photoshop programıdır. Yanı sıra Corel Photo-Paint, Deneba Canvas, Paint Shop Pro, Ultimate Paint, GIMP gibi isimlerde değişik firmaların benzer özelliklere sahip programları bulunmaktadır.
Bu kitapta bazı temel özellikleri ile değerlendirilecek olan görüntü işleme programı Photoshop programı olacaktır.
Görüntü işleme ile ilgili programların tümünde kullanılan bazı terim ve tanımlar vardır. Program fonksiyonları genellikle Türkçe ifade edilmediği için öncelikle en yaygın yabancı dil olarak tercih edilen İngilizce tanımlamaları bilmek gerekmektedir.

Görüntü işleme ile ilgili terim ve tanımlar

Anti-aliasing:
Piksellerin kare biçimli en küçük resim elemanı olduğunu tekrarlayalım. Bir resim piksellerin toplamından meydana gelir. Bitmap programlar, mozaik döşer gibi bunları yanyana getirip görüntüyü oluşturur. Düz alanlarda sorun yoktur, ama yuvarlak dönmesi gereken yerlerde tırtıklı bir görüntü ortaya çıkar. Bunu çözmenin yolu, rengin kenarına kırıklı görüntüyü biraz azaltacak, daha açık pikseller yerleştirmektir. Anti-aliasing işte budur… Bu seçeneği genel olarak aktif halde tutmanız, resimlerin kırıklı görünmesini engeller.
Scale: Ölçeklendirme
Resim ve grafikler, orantılı ya da orantısız olarak büyültüp küçültülebilir buna ölçeklendirme denir.
Rotate: Döndürme
Resim ve grafikler, yatay ve dikey olarak ya da kullanıcının istek ve ihtiyacına bağlı olarak, kendi ekseni etrafında, belli bir açı dahilinde çevirilebilir. Buna döndürme denir.
Reflect: Yansıtma
Resimler, yatay ve dikey olarak, aynadaki görüntüye benzer şekilde ters çevrilebilir. Buna yansıtma denir.
Perspective: Devirme
Perspektif hatalarını resimlerin ileri geri düzeltilmesi ile elde edilir. buna devirme denir.
Color Balance: Renk düzeltmesi
Resimler üzerindeki ışık ve renk tonları değiştirilebilir.
Marquee: İşaretleme
Resmin belli bir bölümünün işlem için hedef gösterilmesine işaretleme denir. Verilen komut sadece işaretli olan bölümü etkiler.
Magic Wand: Sihirli Değnek
Görüntü üzerindeki en küçük elemana Piksel denir. Sihirli değnek, görüntü elemanlarını otomatik olarak seçmeye yarayan bir işaretleme aracıdır.
Layer: Katman
Görüntü işleme yazılımlarında, alttaki nesnenin görünmesini engellemeyen, saydam sanal" yüzeylere katman denir. Katmanlar, Özellikle, fotomontaj, kolaj çalışmalarında ve resmim üzerine yazı eklenmesi sırasında, rahat çalışma imkanı sağlar.
Mask: Örtüleme
Bazı bölümleri, çalışmanın dışında tutmak için, görüntünün bazı bölümleri kapatılabilir. Bu işleme örtme ya da maskeleme denir. Örtüler (Maskeler) görüntünün verilen komuttan etkilenmemsini veya bazı görüntü bölümlerinin gizlenmesini sağlar.
Brush:  Fırça
Resim çizmek için kullanılan sanal araca fırça denir. Fırça, görüntü işleme yazılımlarında, standart araçlardan biri olmuştur. ucu ve kalınlığı istek ve ihtiyaca bağlı olarak, kullanıcı tarafından değiştirilebilir. Bazı programlarda, dolgu deseni ile çizim yapmaya da imkan verir.
Eraser: Silgi
Yapılan yanlışları, düzeltmek ya da şekilleri isteğe göre biçimlendirmek için kullanılan silme aracına silgi denir. kalınlığı ve rengi kullanıcı tarafından değiştirilebilir.
Filters: Resim Filtreleri
Çekim sırasında kullanılmayan fotoğraf filtreleri ile elde edilen görüntü zenginliğini, çekimden sonra kullanma imkanı sunan sanal bilgisayar araçlarıdır.
Transform: Dönüştürme
Bir dosya biçimini, başka bir dosya biçimine dönüştürmek için kullanılan yazılımlara, dönüştürme yazılımı denir. Bu sayede, belli bir program ile yapılmış olan bir belge, başka bir bilgisayar programı ile açılıp kullanılabilir. Bir belgenin farklı bir yazılım kullanılarak açılabilmesi, ancak bu şekilde mümkündür.
Macro: Makro
Kaydedilmiş bilgisayar komutları dizisine makro denir. Makro sayesinde, üç - beş adımda yapılabilen işlemler, tek bir komuta indirgenmiş olur. ve aynı işlem tekrar yapılmak istendiğinde, bu işlemi yapmak için, kaydedilmiş olan makro kullanılır. bu sayede, birçok adımda yapılabilen bir işlem, tek bir komutla (makro ile) yapılmış olur.
 



















49 piksel      34 piksel      24 piksel






 




PPI (Pixel Per Inc) PPC (Pixel Per cm)
1 inç’de (1 inç = 2.54 cm) ya da 1 cm’de bulunan piksel sayısı.
Taradığınız resmi web’de kullanacaksanız 72 PPI taramanız gerek.
Ofset baskı için durum değişiyor. Baskının yapılacağı kağıt cinsi önemli.
Gazete kağıdı ile kuşe kağıda yapılacak baskı arasında fark var.
Gazete kağıdına 40’lık tramla basılırken, kuşe için 70 ya da 80’lik tram kullanılması gerekir. 1. Hamur kağıt için 60 lık … Her ne kadar bunlar LPI değeri ile belirleniyorsa da, LPI ile PPI değeri arasında da bir ilişki var…  Buradan hareketle tarama rezolasyonu da değişiklik gösterir. Ama kabaca 250 ile 350 PPI arasında olması gerektiğini söyleyebiliriz.
5×5 cm boyutunda bir işiniz olduğunu düşünün.
Bunu Kuşe kağıda basacaksınız. Normal kalitede…
Herhangi bir rezolasyonda 5×5 cm’lik bir Photoshop dökümanı açıp deneyelim.
Auto butonuna tıklayın. Aşağıdaki pencere karşınıza gelecek.
En çok kullandığınız kuşe kağıda baskı için: 306-310 PPI
Tabii bu rezolasyonu önerirken, resmi orijinal boyutta tarayacağınızı varsayıyorum. Büyütme yapmanız gerekiyorsa interpolation bölümünü okuyun.

LPI (Line Per Inc):
Film pozlanırken 1 inç yüksekliğindeki (2.54 cm) alana atılan satır sayısı.
Ofset baskıda tramlarla iş basılır. Tramlar, bir birine özel açılar ile dizilmiş noktacıklardır ve sonuçta aralarında belli bir miktar boşluk vardır. Paralel çizgiler halinde sıralandıklarını düşünebilirsiniz. Tramlar yardımı ile Cyan, Magenta, Yellow ve Black mürekkeplerini kağıda aktarır. Bu çizgilerin yoğunluğu ve aralığı baskı kalitesini belirler. En çok kullanılan tram aralıkları 175, 150, 133, 120, 110, 100, 85 ve 65 LPI’dir.
Yukarıda yazdığımı yeni eklemelerle genişleteyim.
3. hamura baskı yani 40-50 lik tram = 110 - 130 LPI
1. hamura baskı yani 60 lık tram = 150 LPI
Kuşe kağıda baskı 70 lik tram = 175 LPI
Kuşe kağıda baskı 80 lik tram = 200 LPI
Peki bu değerleri biliyorsunuz, resolasyonu nasıl hesaplayacaksınız? Yani PPI ne olmalı? Photoshop yapmayı düşündüğünüz baskıya uygun tarama rezolasyonunu size bildiriyor.

 















DPI (Dot Per Inc) :
Çıkış cihazlarında 1 inç’te (2.54 cm x 2.54 cm) noktalanan (yani basılan) ya da pozlanan piksel sayısı. Renkli/siyah-beyaz çıkış yapan yazıcılar baskılarını nokta vuruşları ile yaparlar. Her inç’e noktalanan piksel sayısı makinenizin özelliğine göre değişir. Çünkü her yazıcının kullanabileceği en yüksek nokta yoğunluğu farklıdır. 300 DPI, 600 DPI, 1200 DPI gibi… CMYK adı verilen Cyan, Magenta, Yellow ve Black ile kağıdın üzerinde küçük mürekkep noktacıkları basar, bunlar da bildiğimiz renkleri oluşturur.
Film çıkış cihazları da çözünürlüğü DPI’e, yani bir Inch başına vurduğu nokta sayısına göre hesaplar. İnç başına düşen nokta sayısı çok azalırsa kalite kaybı olur ama gerekenden fazla olursa daha iyi sonuç alırız diye düşünmeyin. Yüksek çözünürlüklerde, sadece gereksiz büyümüş dosya boyutu ve anlamsız bekleyişler yaşarsınız.
DPI = 16 x LPI değerinde olması Resimdeki renklerin (Filmlerin siyah beyaz olduğunu biliyorsunuz, yani oradaki gri dağılımının) sağlıklı basılmasını sağlar
Feather:
Feather, erime değeri anlamına geliyor. Fotoğrafın üzerinde bir alan seçip belli piksel erime değeri verip sildiğinizde, fotoğraf verdiğiniz piksel değeri kadar eriyerek silinir.
Verdiğiniz değer mesela 10 piksel feather vermek, fotoğrafın çözünürlüğüne göre farklı erime yapar, bunu unutmamanız gerekir. 72 piksel çözünürlüğü olan bir fotoğrafta 10 piksel uzun bir alan boyunca silerken, ofset için kullandığınız fotoğrafta (300 piksel civarı) çok daha az bir alanı silecektir.
Nerelerde kullanabiliriz? 
- Fotoğrafın dışını tümüyle eritmek istediğimizde
- Birkaç fotoğrafı birleştirmek istediğimizde
- Köşeleri yuvarlatılmış dörtgen biçimler oluşturmak için
- Seçerek çoğaltılan alanlarda çoğaltma hizalarını belirsiz yapmak için
- Uygulanan bir filtrenin kesin sınırları oluşmasın diye
- Eklenecek bir rengin kesin sınırları olmasın diye

Layer Harmanlama kipleri
Normal: Seçili alandaki her noktanın rengini verilmiş matlık (Opacity) ayarına göre direkt olarak değiştirir. Sıradan asetat katmanıdır. Şeffaflığı “Opacity” adlı bölümden değiştirilebilir. %o değeri tam geçirgen (şeffaf)dır. %100 değeri de geçirgen olmayan katman özelliğini verir. Ara değerlerde gezinerek o anki çalışmanıza en uygun geçirgenlik seviyesini belirleyebilirsiniz. 
Dissolve: Verilen opacity oranına bağlı olarak seçili alandaki noktaları rastgele seçer ve uygulanan renge değiştirir. (Kum desen)
Türkçe karşılığı “dağılma”,”erime” dir. Uyguladığınız katmandaki feather görünümündeki bölümleri kendi özel dağılma algoritmasına göre düzenler. Bu efekt daha çok pürüzlü, dağınık, kirli çizgi veya yüzeylerin yapımında kullanılır.
Multiply: Her kanaldaki renk bilgisini okur ve uygulanan renkle çarpar. Ortaya herzaman daha koyu tonlar çıkar. İki katmanı birbirine kombine eder. Sanki iki şeffaf kağıdı ardı ardına koyup onların içerisinden bakıyormuşuz gibi… Ancak sonuçta elde edilen görüntü siyah renklerin hakim olduğu koyu bir görüntüdür. Eğer bu etkinin kullanıldığı katmanda siyah renk varsa aynen değişime uğramadan siyah olarak sonuca yansır. Beyaz renk varsa beyaz rengin üzerine geldiği renk değişmeden aynen bırakılır. Matematiksel algoritması etkileşen iki rengin R,G,B değerleri çarpılır ve sonuç 255′e bölünür. Böylece oluşan rakamlar sırasıyla sonuç renginin R,G,B’sini oluşturur.
Screen: Her kanaldaki renk bilgisini okur ve uygulanan rengin negatifi ile seçili bölgeyi çarpar. Ortaya daima daha açık tonlu bir sonuç çıkar. İki image’in birbirine kombine edilmesiyle bu defa açık renklerin hakim olduğu bir görüntü elde edilir. Daha teknik açıklayacak olursak iki fotoğraf negatifi üst üste konulup fotoğrafın foto kağıdına basılması ile oluşan görüntü elde edilir. Beyaz renk etkiyen renk de olsa etki edilen de olsa sonuç beyazdır. Siyah ise birlikte kombineye girdiği rengi değiştirmez.Bu araç kısaca katmanların zıt renklerine (invert) multiple işlemini uygular. Bu nedenle Multpily’nin düşmanıdır diyebiliriz:)
Overlay: Seçili bölgedeki noktaların tümü tonlarını koruyarak üzerlerine uygulanan renkle kaplanır. Bu efekt tamamiyle “Multiply” ile “Screen” efektlerinin orta noktasını bulmak için üretilmiştir.
Soft Light: Eğer uygulanan renk %50 gri tonun altındaysa uygulanan alanın gri değerleri açılır (Dodge aracı kullanılmış gibi). Eğer uygulanan renk %50 gri tonun üstündeyse uygulanan alanın gri değerleri artar (Burn aracı kullanılmış gibi).
Bu efekt hafif şiddetteki bir spot ışığın verdiği etkiyi vermek için üretilmiştir.Kimi renk değerlerini “Multiply” eder. Kimilerini ise “Screen”… Etki eden renk koyu ise “Multiply” ;açık ise “Screen” uygular. Sonuçta oluşan image’ın kontrastının (zıtlık) yüksek olacağını söyleyebiliriz. Çünkü açık renkler daha açılır, koyu renkler ise daha koyulaşır.
Hard Light: Uygulanan renk %50 gri tonun altındaysa resme açık tonlar eklenmiş olur, %50′nin üzerindeyse koyu tonlar eklenmiş olur. ”Soft Light”ın daha şiddetli olan bir çeşididir. Bu defa etkiyen renk siyah ise sonuç kesin olarak siyah; beyaz ise sonuç kesin beyazdır.
Color Dodge:
Photoshop’un en etkileyici efektlerinden biridir. Bu etki ile uygulanan renk, uygulayıcının renk değerlerine bağlı kalarak parlaklaştırılır.
Color Burn:
”Color Dodge”ın tamamen karşıtıdır.Yanma, kor ateşi gibi amaçlar için kullanılabilir.
Darken: Uygulanan rengin gri değerinden daha açık tonlu bölgeler uygulanan renkle yer değiştirir. Diğer noktalar olduğu gibi kalır. Etkileşen renklerden koyu olanları baskın kılar.
Lighten: Uygulanan rengin gri değerinden daha koyu tonlu bölgeler, uygulanan renkle yer değiştirir. Diğer noktalar olduğu gibi kalır. ”Darken”ın tam karşıtıdır.
Difference: Seçili bölgedeki ve uygulanan rengin parlaklığını karşılaştırır. Hangisinin parlaklığı fazla ise o renkten diğerini çıkarır. Etkileşen renklerden daha açık tonda olanı bulur ve diğer renkten bu rengin R,G ve B değerlerini çıkartır.
Exclusion:
”Difference” ile çalışma mantığı aynıdır ancak daha yumuşak sonuçlar verir. Siyah rengin etkileşiminden siyah renk doğar. Beyaz rengin etkileşiminden uygulanan rengin karşıt rengi oluşur. Ara tonlarda da yine uygulanan rengin karşıt rengi sonuç olarak elde dilir.
Hue: Seçili bölgedeki noktaların renk parlaklığını ve renk doygunluğunu uygulama renginin renk özü ile birleştirerek yeni bir tonlama yaratır. Etki eden renk ile etki edilenin “Hue” değeri kombine edilir. ”Saturation” ve “Luminosity” değerleri değişmez.
Saturation: Seçili bölgedeki noktaların renk parlaklığını ve renk özünü uygulama renginin renk doygunluğu ile birleştirerek yeni bir tonlama yaratır. ”Saturation” rengin şiddetidir diyebiliriz. Etki eden ile edilenin kombinasyonu sonucunda üretilen renk elde edilir. ”Hue” ve “Luminosity” değerleri değişmez.
Color:
Rengin farklı bir şeffaf katmanının diğer katmanlara etkimesidir. Daha anlaşılır bir anlatım yapmak gerekirse renkli güneş gözlüklerini (turuncu,mavi,yeşil) taktığınızda etrafınızı sırf o rengin tonlarında görmeniz sonucunu yaratır. Seçili bölgedeki noktaların renk parlaklığı ile uygulama renginin renk özü ve renk doygunluğunu birleştirerek yeni bir tonlama yaratır. Bu işlem seçili alandaki noktaların gri değerlerini koruyarak rengini değiştirme işleminde kullanılır.
Luminosity: Seçili bölgedeki noktaların renk özü ve renk doygunluğunu uygulama renginin parlaklığı ile değiştirir. ”Luminosity” rengin parlaklığıdır. Etki eden renk ile etkiyen rengin “Luminosity” değerleri kombine edilir. ”Hue” ve “Saturation” değerleri değişmez. ”Color” efektine benzerlik gösterdiğini söyleyebiliriz.
Behind: Sadece transparanlık (Şeffaf) içeren katmanlarda çalışır. Seçili alanda transparan bölgeleri etkiler.
Clear: Katmanlarla çalışır. Dolgulama, çizgi ve kova ile çalışırken kullanılabilir. Seçili alanı transparan yapar.

Photoshop uygulamaları

Manzaralarda Renk Değişimi
Bir manzara fotoğrafını Photoshop’ta açın.
Yeni bir Layer oluşturun. Gökyüzünü Magic Wand’la seçin.
Select/Similar komutuyla gökyüzünün ağaç içinde kalan bölümlerini de bu seçime dahil edin.
(Tolerance değerini 20-30 gibi belirleyin)
Select/inverse ile tersini seçin.
Degrade için alt ve üst renk belirleyin.
Açtığınız Layer’ı seçerek Gradient Tool ile denemeler yapın.
Esas etkiyi Layer’ların birbirini etkilemesi için seçeceğiniz olasılıklar yaratacak.
Opacity değerleriyle oynayarak bu etkiyi biraz daha yumşatabilirsiniz.

Fotoğraf Boyutunu Değiştirme
*Boyutunu değiştirmek istediğiniz fotoğrafı Photoshop programında açın.
* Image menüsünden Image size’ı seçin ve Width-Height sekmesine istediğiniz ölçüyü yazın. (Kalite kaybetmemek için orijinal boyutundan küçük bir boyut seçin. Web’de kullanmak için genelde 800×600 veya 1024×768 vb.  gibi boyutlar tercih edilebilir..)



Taşıma

Fotoğrafta bulunan herhangi bir objeyi bulunduğu yerden alarak başka bir şekilde değerlenirmek istediğiniz zaman Photoshop programında birden çok yöntem söz konusudur. Bunlardan biri Araçlar Menüsü’nde bulunan Polygonal Lasso Tool’dan yararlanmaktır.
Polygonal Lasso Tool’u seçtiğiniz zaman yukarıdaki tabloda Feather (Erime) etkisini yapacağınız çalışmaya göre belirlemeniz gerekli. Fotoğraftan koparacağınız objenin özelliklerine göre 1, 2 veya 3 değerleriniz verebilirsiniz. Objeyi büyütün. Mouse ile tıklayarak dış kenar çizgisini takip edin. Başladığınız noktadaya geldiğnizde çizgi birleşecektir.
Edite/Copy, File/New komutlarını verdiğinizde yeni bir dosya açılacaktır. Açılan dosya menüsünü onaylamadan alt tarafta bulunan Background Contents seçeneğinin Transparent olarak belirleyin. Ok diyerek onayladıktan sonra Edite/paste komutu ile kopardığınız objeyi bu dosyaya yapıştırın. Yeni dosyayı “Photoshop Psd” formatında yeni bir isimle kaydederseniz istediğiniz yerde ve şekilde kullanabilirsiniz.



Arka Plânı Temizleme

Fotoğrafta bulunan herhangi bir objenin etrafındakilerini temizlemek ve farklı bir fonda kullanmak istediğiniz zaman yine birçok uygulama şekli söz konusudur.
Öncelikle açtığınız fotoğraf dosyasını Layers menüsünde bir kopyasını alarak çoğaltın. Aynı yerde ilk dosyayı görünmez kılın. İkinci dosya üzerinde seçtiğiniz objeyi kenar çizgilerini takip ederek Polygonal Lasso Tool ile yarıya kadar işaretleyin. Sonra fotoğraftan atmak istediğiniz bölümleri içine alacak şekilde işaretlemeye devam ederek başladığınız noktada birleştirin. Delete tuşuna basarak sildiğinizde arka planın şeffaflaştığını göreceksiniz. Polygonal Lasso Tool ile objenin geri kalan kenar çizgilerini işaretleyip aynı işlemi fotoğraftan atmak istediğiniz geri kalan kısım için de tekrarlayın. Seçtiğiniz objenin etrafı temizlendikten sonra çalışmanızı File/ Save As komutunu verip yeni bir dosya olarak kaydedin. Yeni dosyada Layers bölümünde yer alan ve görünmez durumdaki ana fotoğraf dosyasını mouse ile çöp ikonuna doğru sürükleyip atabilirsiniz. Yeni oluşturduğunuz dosya üzerinde ne yapmak istediğiniz sizin amaç ve yaratıcılığına bağlıdır.

Variations
Variation, Photoshop programı tarafından otomatik olarak çeşitli parametrelerde modifiye ederek bir fotoğrafın değişik hallerini sizin seçiminize sunduğu bir komuttur.
Bu komutun verilerinden yararlanmak için ilk önce Photoshop’ta istediğiniz fotoğrafı açın.
Image menüsünün altından Adjusments’ e tıklayıp sağa doğru açılan en alt seçenek olan Variatinons komutuna ulaşın.
Bu komut öncesi sharpen ve crop ve benzeri gibi işlemlerimi bitirip fotoğrafı daha ‘hazır’ haldeyken kullanmanız önerilir.
Shadows, Midtones, Highlights, Saturation gibi parametrelerin yanındaki hangi kutuyu işaretlerseniz o kutunun yanındaki fonksiyonu aktive etmişsiniz demektir.
En yukarıda sol taraftaki fotoğraf  orijinal görüntüdür. Onun sağında bilgisayarınızın sizin için seçtiği “ortalama” bir değere sahip olduğu ön izleme boyutundaki fotoğrafı görebilirisiniz. Beğendiniz o fotoğraf ise ok’e basarak çıkın. Diğer değişiklik hallerinden birini beğendinizse (Örneğin Midtones’da More magenta gibi bir halini beğendiniz ise) beğendiğiniz efektin olduğu karenin üstüne basın. Yukarıdaki orijinal fotoğrafın yanında duran Current Pick yazan fotoğrafın değiştiğini göreceksiniz. Sağdaki  Fine-Coarse parametresi ile bunun bir kaç ayarını da yapabilirsiniz.







Büyük baskı için:
Dijital fotoğraf makineleri ile çekilen fotoğraflar söz konusu ise:
- PS ta istediğiniz fotoğrafı açın.
* Control+R’ye aynı anda basarak ruler’ı aktif hale getirin.
* Image menüsünden Image size‘ı seçin. En altta Resolution ayar sekmesi vardır ve bu genelde 72 ppi’dır.
En alttaki Scale stylse ve Constrain proportions kutusu işaretli, Resample Image kutusu ‘İŞARETSİZ’ halde olmalıdır. Resample Image kutusundaki rakamı ne kadar yükseltirsek o kadar iyi olur düşüncesi her zaman geçerli değildir. Bu nedenle oraya büyük değerler girmeyin. 72 yerine 100 ve 150 yeterli olacaktır. Bunu PS kendisi tekrar ölçeklendirecektir. Bu tipte bir büyütme (Örneğin  2-3 megapiksellik  iyi kalitede bir fotoğraf  ile) A4, hatta A3 boyutunda bile değer kaybetmeden baskı alabilirsiniz.
Ana ekrandaki fotoğrafa döndüğünüzde rulers’da fotoğrafın yeni boyutunu görebilir, yeniden büyütmeyi halen arzu ediyorsanız devam edebilirisiniz.
Tarama yapılmış fotoğrafları orijinal hali ile açıp baktıktan sonra ölçeklendirin.  
Kısacası, Resample image’i sadece dijital fotoğraf makinesi ile çekilen fotograflar için ‘kapalı’ tutun.

Büyütmeyle ilgili başka bir PS yöntemi:
Örneğin 1 metrelik bir poster bastırmak istiyorsunuz. Fotoğrafınızı PS’da açın.
Yukarıda bahsedilen önergelerdeki menüye gidin. Bu sefer alttaki kutuların üçünü de işaretleyin.
Resample image kutusu da ‘SEÇİLİ’ olacaktır. Bu kutunun karşısındaki seçeneklerde Bicubic Smoother konumu seçili olsun. Ppi’yi 300’e yükseltebilirsiniz. Ortalama 4-5 megapiksel, bir cihaz için sözü edilen poster baskı boyutuna uygundur.
Document size:’da Width:’i  %110 yapın (veya Height de aynı şekilde tercih edilebilir. Zaten birini değiştirdiğiniz zaman diğeri de otomatik olarak değişmektedir.)
İstediğiniz ölçüye getirene kadar adım adım, her seferinde sadece %10 ekleyerek fotoğrafınızı bu yöntem ile büyütün.
 





















































PhotoShopta çerçeve eklemek -1
* Çerçeve eklemek istediğiniz fotoğrafı açın.
* Fotoğraf açılınca çerçeveli halini daha iyi görmek için canvas ölçüsünü büyütün (En basit yöntemi fotoğrafın sağ en alt köşesinden çekip uzatmaktır.)
* Soldaki tool bar’dan crop tool’u seçin.
* Sol en üst köşeden başlayarak crop tool ile mouse’u bırakmadan sağ en alt köşeye kadar tüm fotoğrafı içine alacak kadar ölçüyü büyütün.
* Tüm fotoğrafın 4 köşesinde de kesik beyaz çizgiler ile belirlenen alanı görüceksiniz.
Bu alan 8 tane (köşelerde ve ortalarda) minik kareler şeklinde bağlantı yerine sahiptir.
Bu kareleri teker teker istediğiniz ölçüde bu sefer ‘dışarıya’ doğru çekin. Bütün kenarları çektikten sonra ‘Enter/Return’e basın. Çerçeveniz hazırdır. İstiyorsanız başka renkler ve ölçülerde devam edebilirsiniz.
Sol taraftaki tool bar’da altta iki tane foreground/background’u temsil eden (Default olarak siyah beyaz renktedir) iki tane kare kutu ikonu göreceksiniz. Onların üstüne basıp istediğiniz renklerde arka plan rengi ayarlayabilirsiniz. (Background çerçevenizin rengini belirleyecektir)

PhotoShopta çerçeve eklemek -2
Fotoğrafa çerçeve yapmak için fotoğraf dışında bir alana bir ihtiyacınız var.. Bunun için alanı büyütmeniz gerek. Canvas Size, size bu alanı büyütme imkanı veriyor.
İhtimalleriniz şunlar:
1. Layer’ınızda background yazarken canvas size’dan büyütme yapıp patsaptu alanı oluşturursanız, arka planınız, tools menüsündeki arka plan rengi olur. Kalınlığı da sizin büyütme ölçünüze göredir.
2. Çerçevenize gölge vermek için en pratik yol, layer/layer style/drop shadow yapmaktır. Gölgenin uzunluğunu, şeffaflığını, yönünü ve erimesini oradan ayarlayabilirsiniz.
Püf noktaları: Yalnız bunu kullanmak için Layer’ınız adının background (kilitli olduğunu belli eder) olmaması gerekir. Layer’ın üzerine çift tıklarsanız kilidi açar ve adını değiştirebilirsiniz.
Canvas size’dan büyütmeden önce bu işlemi yaparsanız, etrafı şeffaf bir fotoğrafınız olur. Yapmazsanız, fotoğrafın çevresi genişler, arka planı beyaz bile olsa şeffaf olmadığı için layer style özelliğini kullanamazsanız.
3. Gölgeyi kendiniz de oluşturabilirsiniz. Bunun için canvas size’dan ölçüyü büyüttükten sonra, fotoğrafın altına bir layer ekleyin (ctrl tuşu basılıyken eklerseniz, seçtiğiniz layer’ın altına ekler.)
Fotoğrafı büyüklüğü kadar siyah alan doldurun ve blur filtresi ile eritin. Bunun hazır gölgeden farkı, gölgenin her yöne olmasıdır. Hatta ctrl+T ile gölgeyi büyütmeye hazır hale getirdikten sonra ctrl tuşunu basılı tutarsanız, gölgeninin sadece bir köşesinden çekip uzatabilirsiniz. bu da farklı etkiler yaratır.
4. Layer’ları alt alta ekleme mantığını kullanarak, farklı kalınlıkta çerçeveleri alt alta ekleyebilirsiniz. Doku için layer/layer style/pattern overlay işinize yarayabilir.

Taramada Doğru Renkleri Elde Etme
Karta basılmış fotoğrafı tarayıcıya yerleştirdiğinizde, fotoğrafla birlikte tarayacağınız alan içine biri beyaz diğeri siyah iki kağıt parçası yerleştirin.
Tarama işlemi bittikten sonra fotoğrafı PS’ta açtığınız zaman, ctrl+m kısa yol ile çağırdığınız Curves tablosunda sağ altta damlalıklar göreceksiniz. Beyaz damlalık ile beyaz kağıt alanına, siyah damlalıkla siyah kağıt alanına tıklayıp tabloyu okey’leyin.
Fotoğrafı taramadan önce baktığınız zaman gerçekten beyaz ve siyah olması gereken yerler varsa, ayrıca sizin kağıt koyma işlemi yapmanıza gerek yoktur. Ama çok az fotoğrafta ikisini birden bulursunuz…

INTERPOLASYON
Piksel temelli programlarda yaşanan sorunlardan birisi fotoğrafın büyütülmesidir.
Fotoğraf büyürken araya pikseller eklenir. Program, en yakın piksellerin değerini esas alarak araya pikseller ekler.
Elinizdeki orjinalden daha büyük bir tarama yapacaksanız, bunu baştan hesaplamalısınız.
Bir örnekle bu hasaplamanın mantığını inceleyelim.
Elinizde 14x10 cm bir fotoğraf olduğunu ve bunu 50 x 70 cm. boyutlarına büyütmeniz gerektiğini varsayalım. Tarayıcınızın en üst tarama resulation’ı da örneğin 900 pixsel/inc olsun.

1. Önce orjinalin gerçek ölçülerinde (10 cm x 14 cm) ve 900 pixsels/inch'te tarama yapalım.
4961'e dikket edin
2. Ofset baskı ve printer çıkış için 300-310 gibi rakamlar geçerliyse de, resolution'un 270
olması da idare yeterlidir. (Kağıt cinsine göre 60, 70, 80'lik tramla basılır.) Buradan hareketle resolution'u 270 getirdiğinizde, fotoğrafın boyutları 46,67 x 33,33 cm e ulaşır. Dikkat ederseniz 4961 piksel yine aynen görünmektedir...
İşte işin sırrı burada yatmaktadır. Fotoğraf da interpolasyon olmuyor... (Photoshop programı fotoğraf büyüdüğü için araya piksel eklemek zorunda kalmıyor.)

3. Büyütmemiz gereken ölçü ise 50x70 cm. idi. Resolution 180 olduğu zaman, interpolasyonsuz bu ölçüye ulaşabilirsiniz. Ancak bu da yeterli bir kalite yaratmayacaktır.

4. Demek ki fotoğraf  ilk tarandığında 1350 pixsel/inc olarak taranmalıdır.
7441're dikkat edin

5. Ölçü 50x70 ve resulation 270 ...
7441 hala aynı yani interpolasyon yok...













 












 













Variations
PS ta Variation’s komutu ile değişiklikler.
Çoğu amatör hatta freeware fotoğraf editöründe bile olan ve pek çoğumuzun da hoşuna giden bir variation’s ya da muadili bir komut vardır kısaca cihazın istediği parametrelerde modifiye ettiği değişik seçenekler ile bir fotoğrafın değişik hallerini sizin seçiminize sunduğu otomatikleştirilmiş bir komut.
*Ilk önce PS ta istediğiniz fotoğrafı açıp,
* Image menüsünün altından Adjusments e tıklayıp sağa doğru açılan en alt seçenek olan Variatinon’s komutu ile ulaşırız.
* Ben genelde bu komut öncesi gerekiyorsa sharpen ve croplama vb gibi işlemlerimi bitirip
fotoğrafı daha ‘hazır’ haldeyken kullanmayı tercih ediyorum.
* Shadow’s,Midtones,Highlight’s,Saturation gibi parametrelerin yanındaki hangi kutucuğu işaretlerseniz o kutucuğun yanındaki fonksiyonu aktive etmişsinizdir demektir.
En yukarıda sol’da fotoğrafın orijinal ön halinin ön izlemesi hemen yanında’da PC nizin sizin için seçtiği’ortalama’ bir değere sahip olduğu ön izleme boyutundaki fotoğrafı görebilirisiniz.Beğendiniz ise ok e basarak çıkın daha değişik hallerinden birini beğendinizse (Mesala Midtones da More magenta gibi bir halini beğendiniz ise) beğendiğiniz efektin olduğu karenin üstüne basın yukarıdaki orijinal fotonun yanında duran Current Pick yazan fotoğrafın değiştiğini göreceksiniz.Sağdaki Fine-Coarse parametresi ile bunun bir kaç ayarınıda yapabilirsiniz.
*Daha onra istiyorsanız daha fazla değişik için diğer parametrelerede bu işlemi uygulayabilrisiniz






Doku taşıma (Photoshop’ta klonlama)
Doğal görüntü her zaman tercih edilir. Ancak bazen fotoğraftaki bazı bölümleri silmek gerekebilir. Bilgisayar teknolojisinin olmadığı zamanlarda bu tür gereksinimler sınırlı da olsa rötuş tekniği ile film ve basılı fotoğraf üzerine yapılmaktaydı. Bu nedenle aşırıya kaçmamak şartı ile fotoğrafta “masum” değişiklikler yapmakta bir sakınca yoktur.
Böyle bir gereksinim durumunda Photoshop’un imkânları işinizi rahatlıkla yapmanıza yardımcı olacaktır.
Öncelikle Photoshop’ta istediğiniz fotoğrafı açın.
Clone stamp tool ile bir çok konuda fotoğraf veya diğer çalışmalarda düzeltmeler yapabilir, değişiklikler gerçekleştirebilirsiniz.
Çalışma yapacağınız alanın büyüklüğüne göre fırça seçin. Çalışma süresince fırça boyutunu değiştirmek durumunda kalabilirsiniz. (Brush, yani fırça ölçüsü büyuk ya da küçük gelirse: sol yukarıdaki Brus size’dan istedığiniz boyuta ve fırça tipine göre değişiklik yapabilirsiniz. Opacity ve flow özellikleri ilk başlarda %100’de dursun. Blending: Normal)
Dokunun hangi geçirgenlikle taşınmasını istediğinizi opacity ayarından belirleyin. Aynen taşımak istediğiniz durumlarda ayarın 100% olması gerekir.
Şimdi fotoğrafınızı istediğiniz bölge üzerinde rahat/hassas çalışabilmek için iyice büyütün : (Kısa yolu: ctrl ve + tuşuna basarak büyütmektir.  ctrl ve – ile de küçültebilirsiniz. İkinci yol ise sağ yukarıdaki navigator ekranınındakı slider  kaydırılarak yapılır.)
Alt tuşuna basılı tutarak hedef alanınızı gösterin Klonlayacağınız hedef alanı clone tool’a  gösterdiğinize göre, elinizi alt tuşundan çekip ana hedefe yönelip mouse klikleriniz ile klonlamaya başlayabilirsiniz.
Beğenmediğiniz bir klonlama olduğu zaman (Genelde teker teker gitmek daha iyi sonuçlar verir) ctrl ile birlikte Z tuşuna her bastığınızda bir adım geri dönebilir ya da sağdaki history bölümünden en alttaki işlemi sürükleyip çöpe atarak da aynı bir önceki pozisyonunuza geri dönebilirsiniz.
Tüm bunlar Aligned seçeneği seçiliyse söz konusudur. Aligned seçeneğindeki işareti kaldırırsanız, ilk doku örneğini aldığınız yer, çalışma boyunca geçirliliğini korur…


Tünel Efekti
Tünel efektini uygulamak için 600×600 piksel boyutlarında yeni bir layer yaratın. Renk paletinizi resetlmek için D harfine basın ve bu layerın içini Paint bucket/kova ile siyah boya doldurun. Filitreler menüsüne gidin. Render / Difference Clouds’ u seçin.
Bu filitreyi bir kere daha uygulayın (Kısa yolu : CTRL+F ‘ tuşlarına basmaktır)
Tekrar Filter menüsüne gidin : Filter / Stylize / Wind’i seçin. Method (Çıkan kutu): Wind direction : Form the left’i seçin. Bu filitreyi de 6 kere uygulayın. Daha sonra Images / Rotate canvas / 90CCW seçeneğini kullanıp bunu çevirin. CTRL+F’e 6 kere daha basıp wind filitresini buraya da uygulayın. Images / Rotate canvas / 90CW  ile tekrar çevirin.
Filter / -Sharpen / Unsarp mask’ı seçin ve şu değerleri girin: Amount: 500% Radius:1.2 Threshold: 0. OK’leyin.
Yine filitrelere girin: Filter / Distort / Polar Cordinate. Options: Rectangular to Polar’ı seçin. Şimdi bu layer’ı kopyalayın ve Edit menüsünden Edit / Transform / Flip Vertical ile çevirin. Soldaki tool bar’dan silgiyi alarak sağ aşağıdaki karanlık kare şeklindeki yeri
silin. (Silgi %100 de olsun) brush ölçüsü olarak 200’ü veya 300 soft edge/yumuşak
kenarlı bir fırça seçin. Alt layer’daki görüntüyü tamamen ortaya çıkaralım ki tam daire
şeklinde görünsün .
Layer menüsünden: Layer / Flatten Image’i seçin. Böylece 2 layer’ı birleştirmiş olursunuz.  
Image / Adjustments / Color Balance ile istediğiniz rengi verebilirsiniz.
İsterseniz tekrardan Filter / Sharpen / Sharpen ile biraz daha sert bir görüntü
verebilirsiniz. ,Veya Filter / Distort / Spherize filitresi ile negatif  bir değer girebilirsiniz (-)
Hafif sis efekti:
Yaptığınızı arka plân olarak kaydedip yeni bir belge açıp istediklerinizi yerleştirdikten
sonra hemen layer’i kopyalayın. (CRTL+J kısa yoludur)
Filter / Render / Difference Clouds seçeneğini seçin. Yaklaşık 6 kere (CTRL+F) veya
istediğiniz efekti alana kadar bu tuş kombinasyonuna basın.
Sonra en sağdaki tool bar’dan üstteki layer’ın blend mod’unu normal’den-Hard Light’a’
çevirin.
Filitrelere gidin. 3-6 arası Blur / G-Blur  verin. Soldan silgiyi alıp istemediğiniz yerleri
silebilirsiniz.








Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...