13 Mayıs 2015 Çarşamba

DOSTNAME-XXVI (Maden)

OsmanSaid DEMİRYILMAZ                MADEN

Ey gönül dostum,                                                              13.05.2015

Yazmak bir terapi bazen. Bir hikayenin içinde, romanın satırlarında, bir şiirin Türkçe kokan mısralarında gezinmek, bir yeşil bahçede gezinmekten farksız benim için… Nefes alıyorum adeta kalemin ucundan, kağıdın kokusundan… Hele bu yazış serüveni sana ise… Bir başka aleme götürüyor beni. Lakin bu kez bir hikaye anlatacağım sana. Bambaşka bir hikaye… Alın yazısı kapkara yazılmış, yüreği bir başka atan, alnında helal kazancın teri, ruhunda yaşanmışlıklara inat bir başkaldırışın hikayesini! Sana bir maden hikayesi anlatacağım.
O sabah yine gün doğmadan erkenden kalktı. Sönmeye yüz tutmuş sobaya bir odun attı. Elini yüzünü yıkadı. Köşesi kırık aynada her akşam kapkara görmeye alıştığı yüzüne baktı. Mavi gözleri inadına gözüne battı. Umut o gözlerde gizliydi. Hele bir emeklilik dolsun girmeyeceğim bir daha o ateşin ağzına. Hanımı sobanın üstüne bir kuru ekmek parçası bıraktı. Ağlayan çocuğuna yönelip kucağına aldı. Yine kimsenin dudaklarından bir sözcük dökülmedi. Durdu. Düşündü. Okula gitmek için hazırlanan oğluna baktı. Eskimiş montunu giyerken, üzerinde soyulmuş yere bakıp öyle giydi çocuk. Mavi gözlerden bu da kaçmadı. Utandı. Dedi içinden; şu üç aydır yatmayan aylık bir yatsın ilk iş yeni bir mont sana. Hele bugünde bir girelim şu madene. Sağ salim çıkarsak eğer yapılacak çok şey var daha. Evin eşyaları idareten duruyordu odada. Eskimek ifade etmiyordu artık bu eşyaların halini. Hoş, evin sıvasını bile yaptıramamıştı daha ama olsun. Çatıyı örttük ya kış gelmeden, o da olurdu inşallah. Yağladığı ekmek, zorla geçti boğazından, Yutkundu, yutkundu, bir kuru ekmek bile fazla geldi alışık olmayan bu bünyeye.
Çayından son bir yudum daha aldı. Ceketini giydi. Oğlanın omzuna elini koydu. “İyi çalış aslan parçası” dedi. Odadaki sessizlik böyle bozuldu. “Baban gibi madenlerde kara ekmek kazanmaya kalkma! Doktor ol bembeyaz elbiseler giy, olur mu oğul” Bu serzenişin cevabı tatlı bir gülümsemeyle, ağzındaki lokmayı yutmaya çalışırken geldi. Bu gülümseme her şeye değerdi işte. Karısı evden her gidişinde endişe ile “Gitme” dese de “ekmek davası” der çıkardı yola. Yine öyle çıktı. Altı yarılmış, rengi ağarmış ayakkabılarını geçirdi ayağına. “Komşunun ayak numarası bir numara daha büyük olaydı ya” dedi kendi haliyle dalga geçercesine. Sıkıyordu biraz ayakkabılar ama yüreğin sıkıldığı kadar değil. Hanımına akşama görüşürüz dedi. Hanımı buğulu gözlerle öyle bir “inşallah” dedi ki… İki adım attıktan sonra geri döndürdü mavi gözlü, büyük yürekli o adamı. Döndü hanımına baktı. Kucaktaki kıza eğildi, dudaklarını ısırıp, kulağına fısıldadı. “De kız anana, biz geri dönsek de, dönemesek de hep sizinleyiz. Rabbime emanet edilenler ortada kalmaz. Rabbim sizi de…” Yutkundu. Hanımına baktı. “Allah’a emanet hanım” “Allaha emanet bey, gittiğin gibi geri dönersin inşallah!” bugün bir başka geldi hanımın yüreğine bu işe gönderiş. Vardiya gündüz olurdu, serseri yahut paşa! Ama hiç o bugünkü gibi olmadı. Dedi arkasından “Ey beyim, çocuklarımın babası yaşa emi, yaşa!”
Vardiya gündüzdü. Ama gün ağarmaz madende, ışık tünelde kayboldukça başka bir aleme girilirdi sanki. Yaşarken mezara girmek gibi. Girdiler yine ateşin ağzından. Kara elmas, kara yüzlerden akan ter ile çıktı. Ama işçilerin çıkacağı vakit, biri bağırdı. Kaçın, göçük var! Madenin ağzında yemek yinen birkaç işçi attı kendini dışarı, diğerleri ise kalakaldı. Nefes alacak bir kaçamak yolu arandı. Ayaklar önce dizlere, sonra bellerine kadar çamura battı. Çamura bulanmayan bir yer arandı.  Can pazarı bir dostun verdiği omuzla yaşandı. Birbirine omuz veren, tökezleyeni sırtlayan birkaç işçi mahsur kaldı ışığa çıkmayan bir bacada. Nefeslik arandı. Ağaç tahkimatlar gıcırdadı. Hava değişti. Alınan nefesler ciğerleri acıtmaya başladı. Umut tükendi. Vücutlar yere yığıldı. Her biri bir köşeye sığındı. Sırtını dayayan hayale daldı. Ömür buraya kadardı. Gözler ağırlaştı. Mavi gözlü adam inat etti. Kapatmak istemedi gözlerini. Daha oğlunu görecekti, kızını bir daha. Allah’a emanet ettiği hanımını… Mavi gözlerde canlandı sevdikleri, Kimisinin evladı, kimisinin nişanlısı, kimisinin anası. Su biraz daha yükseldi. Ocağın suyu bile çamurla harmanlanmış, kara yüzlerin kararmış ter damlası ile bir nebze ağardığı gibi, ellerinin üzerinde biraz daha yükseldi, dayandı yerde mavi gözlü adam. Nefes almak istedi, ciğerleri yandı bir daha. “Ah” dedi. “Ne kalmıştı ki şurada, bir yıl daha, bir emekli olabilseydi, girmeyecekti bir daha.” Olmadı. Dayandığı yerden bir kömür parçası aldı. Avcuna kapkara bir yazıyla şunu yazdı; “Oğul beyaz önlük giyesin!” Kapattı avcunu, kucak açtı ömürleri verene, helal kazanmanın gönül ferahlıyla. Şehitlikti onunkisi ve çok yakışmıştı.
Dışarda haber duyuldu. Herkes koştu, umutla bekleyiş başladı. Feryatlı bir ses yükseldi. “Oğlum yüzme bilmezdi nasıl yüzecek” Aradan günler geçer çıkan yok, cesetlerine bile ulaşılması günler sürer. Ey yiğidim, sen şimdi bu sulardan mı içersin der avuçla ocaktan boşalan su içer hanımlar! Ağıt yakar analar. Yetim kalır evlatlar.
Yıllar sonra bir beyaz önlüklü doktor gelecek Soma’ya, bedava muhayene edecek madende kaderleri karaya çalanları, yetim kalanları, umudu bir vardiya dönüşünü beklemek olanları. Ve o doktor, tıpkı babası gibi mavi gözlü olacak ama siyaha inat hep beyaz giyecek.
İşte böyle dostum. O doktor henüz gelmedi Soma’ya ama yakındır. Belki 5 yıl belki 15 yıl sonra ama acılar daha taze. Yetimlerse unutmadı o günü. Babasının yerine başkaları aldı eskiyen montların yerine yenilerini ama babası gibi okşamadı omuzlarını hiç kimse. Küçük kızın kulaklarındaysa hep o fısıldama; “De kız anana, biz geri dönsek de, dönemesek de hep sizinleyiz. Rabbime emanet edilenler ortada kalmaz. Rabbim sizi de…” Bu bitirilemeyen cümleye nasıl konmazsa, Dostnamelere de bu yüzden nokta koymayız ve noktasız nokta (  )

                                                                                                              
Osman Said DEMİRYILMAZ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...